Fondsbeleggen versus individuele aandelen

In NRC Handelsblad van 18 februari verwijst Adriaan Hiele naar een advertorial van ING Private Banking waarin mijn beleggingsvisie wordt neergelegd. Hiele schrijft dat met mijn strategie meer de belangen van de bank dan van de klant gediend worden. Ik wil dat weerleggen.

In de benadering van ING Private Banking staat fondsbeleggen centraal en wordt het belang van spreiding benadrukt. Ook Hiele onderschrijft het belang van spreiding in zijn column, maar hij beweert dat dit ook kan worden gerealiseerd door losse aandelen te kopen van ING, DSM, Philips, Royal Dutch en Unilever. De door de Hiele geschetste strategie van het kiezen van internationale bedrijven en spreiding van activiteiten of kredietverlening is niet hetzelfde als risicospreiding in een beleggingsportefeuille.

Het neerwaartse extra risico dat de portefeuille van Adriaan Hiele oploopt ten opzichte van onze geadviseerde aandelenportefeuille, wordt bovendien niet goedgemaakt door het verwachte extra rendement. Het probleem zit in het bedrijfsspecifieke risico. In de portefeuille van Hiele is dat risico dominant, terwijl beleggingsfondsen er juist op zijn gericht om dit risico zoveel mogelijk te vermijden. Dit laatste hoeft echt niet ten nadele van het rendement te gaan. Daar kunnen vele voorbeelden van gegeven worden.

Nederlanders hebben de neiging risicovol te beleggen. Dat geldt niet alleen voor de categorie aandelen, maar ook voor obligaties. Mede vanuit het oogpunt van zorgplicht en gedreven door de portefeuilletheorie, wijzen wij beleggers op dit risico. Fondsen geven daar wat mij betreft een goed antwoord op.