'Sneeuwwit' is sprookje én inktzwarte opera

De boze stiefmoeder uit het sprookje Sneeuwwitje en de zeven dwergen is haar eigen moeder. Dat is de visie van schrijver Wim Hofman in het kinderboek Zwart als inkt (1998).

Nu heeft Tjeerd Bischoff onder de titel Sneeuwwit een opera gemaakt met Loes Luca als de kwaadwillende, giftige moeder. Componist Joost Kleppe noemt Sneeuwwit een 'inktzwarte opera'. Maar zo klinkt zijn muziek niet. Kleppe componeert voor een klein orkest met twee cello's, piano, klarinet en saxofoon een licht arrangement met vloeiende melodieën. Ik mis de schrille, bijtende contrasten.

Het decor bestaat uit felgroene plastic bomen. De fantasierijke kostuums zijn weelderig van kleur met veel diepzwart en felrood. Loes Luca vertolkt als een duivelin Sneeuwwitjes moeder. Zij verpersoonlijkt het kwaad en vernietigt, zonder enige terughoudendheid, haar dochter omdat deze jong, mooi, knap is. Niet de moeder is de mooiste vrouw op de wereld, maar het jonge meisje.

Een mooie vondst in Sneeuwwit is de rol van Paul R. Kooij als de sprekende spiegel. Telkens als de moeder aan de spiegel de beroemde vraag stelt 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de schoonste van het hele land?' spreekt deze tweedimensionale flat character de waarheid. Eerst bejubelt hij de moeder, daarna de dochter. Die wordt zo kwaad dat ze een jager, gevaarlijk-goed gespeeld door Ad Knippels, aanzet met een mes haar dochter te kelen. Het arme kind raakt schijndood. De kabouters wekken haar weer tot leven.

Regisseur Pieter Kramer maakt van de kabouters karikaturale hulpverleners. Gabby Bakker in de titelrol heeft te weinig présence om de strijd met moeder Luca spannend te maken. De voorstelling valt in ongelijkwaardige stukken uiteen. De regie verzuimt drama aan te brengen. Het is net of alles aanwezig moet zijn: sprookje en inktzwarte opera, tragedie en gelukkige afloop. Ik mis een dwingende regisseurshand.

De kracht ligt in het duo Loes Luca en Paul R. Kooij. Het is mooi zoals Kooij door de passpiegel met de chroomstalen rand heen stapt en als een kwade geest, de Jago uit Shakespeares Othello, de jaloezie van de moeder aanwakkert. Loes Luca danst aan het slot op brandende, ijzeren schoenen tot ze dood neervalt. Dat is na te lange tijd het mooiste beeld: rood oplichtende, flitsende vlammen aan haar voeten.

Voorstelling: Sneeuwwit. Regie: Pieter Kramer. Gezien: 4/3 Theater De Veste, Delft. Tournee t/m 11/5. Inl.: www.hummelinckstuurman.nl; 020 616 4004.