Zoetermeer - Delft

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Zuid-Holland

Wie Zoetermeer uit wandelt, passeert een vracht vrolijk stemmende nieuwbouw. Er zijn klakkeloze kopieën van allerlei evergreens, van onbekommerd klassiek tot futuristisch; tussen een vaart en een rosarium in is voorzien in uitkijkposten van gebogen buis; vier apenrots-flats klemmen zich in schetterende kleuren aan de skyline en een bonkig flatgebouw heet 'Cumulus'. Alles bijelkaar provoceert het de vraag of de Zoetermeerse Welzijnscommissie collectief aan de hasjthee is.

Even een lachkickje wegwerken.

En ik was al zo in mijn sas, want om de hoek van het station bleek de Danny Kayelaan te liggen. Die bijna vergeten lieftallige Amerikaanse superkomiek eren met een straatnaam, dat is een daad naar mijn hart. Er staat zelfs een borstbeeld van hem. O, sorry. Mahatma Gandhi.

Het sneeuwt. Het sneeuwt niet. Wel, een beetje. O nee, toch weer niet. Een verwarde zon doet zijn best met overscherp licht, maar dan tijgert er grauw over het blauw. De wind trekt aan mijn kraag. Het regent. Regen wordt hagel, hagel wordt waaivlokkensneeuw. Een witte wereld? Komt niks van in. Gras en grond raken zo'n beetje wit gearceerd en dat smelt dan onevenwichtig weg.

Het Balijbos is een nieuw bos. Het heeft plannen, het is een ongeremde puber vol verwarde gedachten. Het bestaat uit jong geboomte, eikje, elsje, esje, uit dor riet, bezopen blad en natte geulen. De opgeschoten wilgen geven een verlegen percussieconcert, ze zwaaien in de wind, hun takken zijn hun drumstokjes.

Intussen snappen we de wandelroute niet meer. We voelen ons verdwaald. Door onze eigen stommiteit waarschijnlijk, en ook een beetje door de wankele routebeschrijving en een bedriegelijke geelrode markering. Wie zich aan het kaartje houdt en de rest laat voor wat het is, komt er wel, merken we.

Daar zijn de Pijnackerse huizen. Daar is een polletje sneeuwklokjes - de eerste die ik dit jaar zie. Daar is een wallekant vol sneeuwklokjes. In slow motion valt er opnieuw wat sneeuw, op de kassen, op de weilanden vol brugjes en sloten die soms onverwacht met 90 graden afbuigen.

De recreatieplas onder Delft trekt geen recreanten, strand en water horen toe aan de scholeksters. De zon duikt weer op. Hij kleurt de vacht van de plas en de wangen van het bos. Hij smeert de keeltjes van de vogels, die ontploffen in gezing en gezang.

'Hé,' ontdekt man. 'We zijn van de A12 naar de A13 gelopen.'

In Delft zeilt weer sneeuw omlaag, op de smalle straten waar heel oude gedachten zweven.

Kaarten 3, 2, 1 uit: Groene Hartpad. Uitg. Nivon, 2002. De stations van Zoetermeer en Delft worden direct verbonden door bus 121. Wie kiest voor de trein stapt over in den Haag HS. Inl. www.9292.nl of tel. 0900 9292