Terreurweetjes

Wat moet je in Washington doen na een daverende knal? Niemand weet het. Tweede bericht uit de Amerikaanse hoofdstad waar deze week explosies waren te horen.

Margriet Oostveen

Het brein achter de Watergate-affaire kijkt me met priemende oogjes aan en zegt: 'Dame. Washingtonians, die hebben de mentaliteit van de Britten tijdens de Blitz. Wij zijn sterk. Niet bang.'

G. Gordon Liddy is nu vijfenzeventig jaar oud, maar met zijn kaalgeschoren kop en zijn massieve snor is hij inderdaad nog helemaal G-Man, zoals hij zichzelf ook graag noemt.

Ruim dertig jaar geleden was Liddy de voorman van 'De Loodgieters', de topgeheime eenheid van president Nixon die onder G-Mans leiding in het Watergate-complex inbrak om het hoofdkwartier van de Democraten af te luisteren. Liddy zat er viereneenhalf jaar voor in de gevangenis. En daarna wist hij er nog beroemd mee te worden ook.

Zijn tweede leven begon G. Gordon Liddy als acteur in televiesieseries als Miami Vice. Hij speelde een paar onbetrouwbare griezels. Intussen heeft hij zijn imago weer helemaal opgekrikt. G. Gordon Liddy heeft een populaire radioshow en treedt op als commentator in nationale nieuwsuitzendingen van onder meer Fox News. Tussendoor schrijft hij soms een boek.

Zij laatste heet Vecht terug. Terrorisme onderuit halen, op Liddy's manier. Een handleiding met een quasi militaire toon waar bepaalde mensen dol op zijn. Ja, ook ons eigen sullige bestaan is te verlevendigen met anti-terreurstrategieën. Varieer routes naar werk en naar huis en het tijdstip, schrijft Liddy.

In boekhandel Borders zijn maar enkele tientallen fans - weinig in een stad waar een beetje auteur met aandacht wordt overladen. Spreken over aanslagen is juist in Washington een zeldzaamheid. Terwijl de stad op politiek niveau van de mogelijkheid van aanslagen doordrenkt is sinds zich een vliegtuig in het Pentagon boorde, lijkt het onderwerp in de alledaagse regionen van de stad taboe. Je leest dat er in het Capitool en rondom de obelisk van het Washington Monument sensoren zijn geplaatst om te waarschuwen voor biologische terreur. Of stuit, nietsvermoedend surfend over de vriendelijke website van een openbare bassisschool, op het hoofdstukje understanding anthrax. Maar niemand die erover spreekt.

Het afgelopen najaar waren op een avond een paar fenomenale ontploffingen te horen - het soort knallen waarna je je trommelvliezen masseert en de ruiten controleert. Toen volgde een enerverende stilte. De stad leek te luisteren naar wat komen zou. En ja, daar loeiden de brandweerwagens al.

De volgende dag bleek de oorzaak het slotvuurwerk van het Chinese festival in het Kennedy Center te zijn. Men was even vergeten ervoor te waarschuwen - wat tegenwoordig wel gebruikelijk is. En die brandweer was toeval.

Ongeveer een halve dag wisselde men terreur-weetjes uit. Ik leerde dat Washington geen sirenes heeft om de bevolking voor rampen te waarschuwen. Dat men geen idee heeft bij wie of op welke radiozender in geval van nood iets nuttigs te vernemen is. Dat er bij veel bewoners van de stad nauwelijks iets bekend is over een rampenplan. En dat het rampenplan dát er is, is opgesteld door het departement dat verantwoordelijk was voor de chaos na orkaan Katrina. Dus dat wordt niet meer serieus genomen.

De enige die onvermoeibaar probeert de mensen in deze stad van hun apathetic asses te krijgen, zoals de hippe Citypaper het jolig noemt, is Sally Quinn met haar lezingen. Sally Quinn is de 64-jarige grand dame van de Washingtonse high society. Haar echtgenoot Ben Bradlee publiceerde destijds als hoofdredacteur van de Washington Post de Watergate-stukken die Nixon ten val brachten. Samen heet je hier dan al snel een power couple.

Zo wordt deze stad nu grofweg wakker gehouden door een voormalige inbreker en de ongekroonde coctailkoningin. Háár aanpak doet op een vertederende manier aan de Koude Oorlog denken: duik in dat keukenkastje met een vergiet op je hoofd!

Sally Quinn zegt in haar lezingen altijd een pot pindakaas in haar auto te hebben bij wijze van proteïnerijk noodrantsoen. En zij verlaat nooit haar huis zonder haar N95-maskertje in haar handtas. Tot haar verdriet past haar hond Sparky het niet en verdomt echtgenoot Ben er ook een mee te nemen.

En terecht. Toen Washington twee jaar geleden na een 'code oranje' voor verhoogde terreurdreiging nog wél alle N95's uit de schappen kocht, stond al vast dat die helemaal geen bescherming bieden bij een biologische aanslag. Nu verkoopt de N95 hier overigens weer uitstekend. Maar dat komt door de vogelgriep.