School en disco

Politici zoeken al sinds jaar en dag naar wegen om de scheiding tussen witte en zwarte scholen tegen te gaan. Een van die wegen is ouders verplichten hun kinderen binnen de eigen wijk op school te doen. Een dergelijke politiek kan alleen maar vruchten afwerpen als sprake is van een gemengde wijk. Maar zelfs dan blijkt zo'n maatregel in de praktijk niet te werken. Veel hoog opgeleide ouders wensen hun kinderen op een speciale school: montessori, steiner, dalton, jenaplan, of die bepaalde school waar ze veel aandacht besteden aan creatieve vakken of muziek. Die kinderen verdwijnen dus uit de wijk waar de scholen verzwarten, en dat is dan een reden voor ook andere ouders hun kind elders op school te doen.

Daarnaast is vaak sprake van zelfselectie met als gevolg dat in sommige wijken naast elkaar zowel zwarte als witte scholen staan.

Als het verleden iets duidelijk heeft gemaakt, dan is dat wel dat alle pogingen van politici om de schoolkeuze te sturen tot mislukken gedoemd zijn. Toch zijn sommige scholen gemengd. Meestal als overgangsstadium van een school die bezig is van kleur te veranderen. Maar er zijn ook voorbeelden van bewust veelkleurige scholen. Deze zijn ontstaan omdat ouders die keuze op principiële gronden hebben gemaakt. Zij willen dat hun kinderen in een multiculturele omgeving opgroeien. Het zou, denk ik, interessant zijn om het predikaat 'bewust veelkleurig' te erkennen, zodat scholen het recht hebben om op grond daarvan de leerlingen te selecteren. Dit lijkt me ook nodig omdat de ervaring nu leert dat zo'n school weer in korte tijd kan verzwarten wanneer de kinderen van de ouders die ooit principieel daarvoor hebben gekozen de school verlaten. De school zal dus die identiteit moeten bewaken. Wat de politiek niet kan, dat kunnen scholen in samenwerking met ouders wel.

Deze week kreeg ik een mailtje van een lezer die zijn kind had aangemeld bij een basisschool in Badhoevedorp, een gemeente gelegen tussen Schiphol en Amsterdam. Badhoevedorp heeft een witte bevolking en grenst aan de Amsterdamse wijk Osdorp met overwegend immigrantengezinnen. Deze ouder kreeg te horen dat die school alleen leerlingen aanneemt uit de eigen gemeente. Met deze eigen volk eerst-politiek slaagt de school erin zijn witte kleur te handhaven.

Meer dan 10.000 Nederlandse leerlingen bezoeken scholen net over de grens in België. Blijkbaar is het Verenigd Europa verder gevorderd dan de Verenigde Nederlanden, want hier is de dorpsgrens nog een schoolgrens.

Maar wat ik nu zo interessant vind, is dat de lezer de principiële vraag opwerpt of er bij weigering van leerlingen uit een andere gemeente of postcodegebied sprake is van discriminatie. Van het weigeren van leerlingen van buiten is nooit sprake geweest zolang de vlucht naar scholen in andere gebieden zich beperkte tot de witte vlucht. Nu ook immigranten dit middel gebruiken, worden die vluchtenden belemmeringen in de weg gelegd. Deze belemmeringen worden vaak politiek correct aangeduid als middel ter bestrijding van de witte vlucht, maar ze werden pas bedacht toen die vlucht al lang niet meer wit was.

Als een gemeente dit soort middelen gebruikt om ongewenste elementen buiten de schoolpoort te houden, waarom zou je dan niet het postcodesysteem kunnen hanteren bij de selectie aan de poort van de disco of de sportclub? En als disco en sportclub dat niet mogen, waarom mogen scholen dat dan wel?

lgm.prick@worldonline.nl