Rappen met humor

Het is een wat misleidende titel, This Is My Demo, want dit is dan toch het officiële debuut van de jonge Britse rapper Sway. Hij kan er ook wat van als het om onofficiële releases gaat, want zijn activititeiten op officieuze `mixtapes` leverden hem vorig jaar de MOBO (Music Of Black Origin)-award op. Toch een novum voor iemand zonder platencontract.

(OVER)LEVENSKUNSTENAAR: De Britse rapper Sway Foto AFP NEW YORK - OCTOBER 26: MTV VJ Sway arrives at the "Inked" Magazine party hosted by Joy Bryant October 26, 2005 in New York City. (Photo by Bryan Bedder/Getty Images) *** Local Caption *** Sway Getty Images/AFP

Maar Sway is me er dan ook eentje: een jonge held die eindelijk de Britse rap naar een hoger, landsgrenzen overschrijdend plan kan tillen. Hij komt eigenlijk uit de grime, dat typisch Londense bastaardkind van hiphop, UK garage, drum `n` bass en realistische straattaferelen. Met een passend weidse blik trekt hij het grime-spectrum flink breed, zodat aansluiting met hiphop-kringen een stuk gemakkelijker wordt zonder dat hij veel aan identiteit inboet.

Neem nou de bij de lurven pakkende, gezongen refreintjes, die menig nummer bijstaan in een gegarandeerde gang naar massa-acceptatie. Maar tegenover zulke r&b-achtige verleidingskunst staat de persoonlijkheid van Sway, een man met de overlevingslust die je kunt verwachten van een straatschoffie met een immigranten-achtergrond. Hij spuugt zijn belevenissen de microfoon in met een adembenemend hoog aantal lettergrepen-per-minuut, een staaltje snelheidsbejag dat typisch is voor de grime.

Het wordt allemaal nog leuker door het forse gevoel voor humor, waarmee Sway zowel zijn Britse identiteit als zijn Ghanese wortels uitvent. Het Britse koningshuis krijgt een veeg uit de pan met de observatie dat “everybody knows that Harry don`t look like Charles“, maar buitengewoon grappig zijn de `skits`, de cabareteske fragmentjes tussendoor: een mislukt seksueel treffen; een emigratiepoging vanuit Ghana (“I`m not going to stop until I see some white people“) van een ambitieuze jongeman van wie even later het album `I Swam All The Way From Ghana` wordt aangekondigd (“including the smash hit `I Married Her For A Visa`), en meer van zulke grollen houden de zaak luchtig.

Erg geinig is ook `Download`, waarin Sway zich, met een flow die doet denken aan Eminem op 78 toeren, afvraagt hoe het toch kan dat iedereen zijn nummers al kent zonder dat er een plaat verkocht is, en dan schuldbewust toegeeft dat hij ook flink aan het downloaden is. Als we uitgeglimlacht zijn, zal ons pas opvallen hoe geraffineerd de productie in elkaar zit, en hoe inventief de ratelende en toch donkergekleurde beats van `Pretty Ugly Husband` een grimmig verhaal over huiselijk geweld begeleiden. Sway demonstreert onbehoorlijk veel talent op een debuutalbum waarover hij noch wij snel uitgepraat zijn.

JACOB HAAGSMA

*****