Europa schuifelt de duisternis in

In Nederland, eens een open samenleving, wordt het steeds moeilijker kritiek te uiten op de islam. Dit is een sombere voorbode voor wat de rest van Europa te wachten staat.

'Uw schuilnaam hier en uw echte naam daar alstublieft', zei het meisje aan de receptie. Ik kreeg te horen dat de andere persoon in de lobby, een grote man in een donker pak, mijn beveiliger was. Een uur daarvoor was ik op het vliegveld afgehaald door een man die een bord met een code omhooghield. Ik wist van tevoren niet waar ik zou slapen of waar ik zou spreken. Die geheimzinnigheid was noodzakelijk: ik was naar Nederland gekomen om over de islam te praten.

De LPF had een conferentie georganiseerd over de islam en Europa, en ik zou de slottoespraak houden op wat Pim Fortuyns 58ste verjaardag zou zijn geweest. Ik had gezegd dat ik het zou hebben over de effecten van de toenemende islamisering onder de Europese bevolking en pleiten voor een hardere strategie tegen terrorisme. Er was geen overkoepelende politieke agenda, gewoon de wens om open met elkaar te praten.

De sfeer was wetenschappelijk. Geen schreeuwers of rotzooimakers, maar wetenschappers, schrijvers, politici en melancholieke partijleden. Terwijl een nieuw voorbeeld van de gewelddadige confrontatie van de islam met het Westen (dit keer veroorzaakt door spotprenten) over de wereld raasde, probeerden wij zo open mogelijk over de islam te praten. De Nederlandse geheime dienst vond kennelijk dat dit voor ons een bijzonder grote bedreiging betekende. De alarmfase was net een niveau lager gezet dan 'nationale noodtoestand'.

Dit lijkt misschien fantasie voor mensen in Groot-Brittannië, maar het verhaal van Nederland zou door zijn bondgenoten gevolgd moeten worden. Waar Nederland is gegaan, volgt de rest van Europa. Het wordt stukje bij beetje stiller. Het kantoor van een Britse studentenkrant die de Deense cartoons publiceerde, werd vernield. Een Londens tijdschrift heeft de cartoons van zijn website gehaald, nadat de politie de hoofdredacteur had verteld dat zij hem, zijn staf of zijn kantoor niet konden beschermen tegen aanvallen. Dit gebeurde een paar dagen voordat de politie 500 mensen inzette ter bescherming van een 'vreedzame' protestbetoging van moslims op Trafalgar Square.

Het lijkt erop dat de Britse politie - die moskeeën regelmatig bescherming biedt (zoals na de bomaanslagen op 7 juli) - niet in staat was om zelfs maar één agent te sturen om een onderdeel van de vrije pers te beschermen. Op de roemruchte demonstratie mochten radicale moslims oproepen tot moord en bloedvergieten op straat, maar werd een voorbijganger die hier bezwaar tegen aantekende, gedreigd met aanhouding omdat hij problemen maakte. Holland - met zijn relatief grote moslimbevolking - is de kanarie in de mijn. Deze eens zo open samenleving is zich aan het sluiten, en langzaamaan volgt de rest van Europa. Vanuit Nederland ziet dit eruit als de ondergang van het liberalisme - het ' liberalisme' dat vrijheid is, niet in de laatste plaats vrijheid van meningsuiting.

In heel Europa komt het debat over de islam tot stilstand. Oriana Fallaci moet terechtstaan in Italië, en in Groot-Brittannië lijkt de regering van plan wetten door te voeren die het onmogelijk zouden maken om waarheden te vertellen over de islam en het gedrag van zijn volgelingen. Degenen onder ons die schrijven en praten over de islam, komen zo klem te zitten tussen degenen aan onze kant die steeds meer geneigd zijn om ons juridisch te vervolgen en het toenemende aantal militante moslims die met moord dreigen. Zo wordt niet alleen een einde gemaakt aan de vrijheid van meningsuiting, maar komt ook de veiligheid van ons land in gevaar. Sinds de moorden op Fortuyn en Van Gogh zijn verscheidene publieke figuren in Nederland geïntimideerd en met de dood bedreigd.

Europa schuifelt langzaam de duisternis in. Het laat zien niet in staat te zijn zich te verweren tegen zijn vijanden, en in een poging om tegemoet te komen aan de perifere rechten van een minderheid, faalt het de basisrechten van zijn eigen mensen te beschermen.

De Europese regeringen is aangepraat dat kritiek op een geloof hetzelfde is als kritiek op een ras. En zo wordt het steeds moeilijker en gevaarlijker om een groeiende en machtige ideologie in ons midden te kritiseren. Spoedig kan dit zelfs verboden worden.

Ik was van plan om Geert Wilders op te zoeken, maar ik heb de tijd besteed aan het bijpraten met zijn staf. Hun voorman was opgeroepen door de politie om te praten over de meer dan veertig nieuwe doodsbedreigingen die hij de voorgaande dagen had gekregen.

Toen ik Nederland verliet, voelde ik verdriet voor een land dat we langzaam aan het kwijtraken zijn. Een samenleving die zorgeloos en inspirerend zou moeten zijn, is donker geworden en bezorgd. De jihad is aan het winnen in Europa. En Nederland, en ons continent, zetten een nieuwe stap in een donkere en bedreigende toekomst.

©Douglas Murray, The Sunday Times, Londen

Britse publicist. Auteur van 'Neoconservatism: why we need it'.