Duurzaam beleid en warm Rotterdams gevoel

In zijn reactie op de opiniestukken van de Rotterdamse lijsttrekkers van de PvdA en Leefbaar Rotterdam pleit Wim Pijbes (mijns inziens terecht, hoewel hij het pleidooi niet duidelijk uitwerkt) voor een duurzaam openbaar beleid in Rotterdam (NRC Handelsblad, 23 februari). Hij stelt dat de kwaliteit van leven in de stad afnam met de nieuwe bezems die maakten dat de straat schoon, heel en veilig werd. „Veilig, dat wel“, schrijft hij, „maar een warm gevoel krijg je er niet van“, doelend op camera’s, waarschuwingsborden e.d. Hij ergert zich bovendien aan smakeloze reclameborden.

Wat dat veilig, heel en schoon betreft, moet ik de heer Pijbes tegenspreken. Het gaat de laatste tijd iets beter, maar we zijn er nog lang niet. Bijna ieder weekeinde heb ik te maken met nachtelijke pesterijen en vernielingen door jongelui met wie niet te praten valt. Er wordt nog volop ingebroken in mijn buurt, mensen worden om een tas levensmiddelen in het gezicht geslagen en het is nog niet zo lang geleden dat mensen in de onmiddellijke omgeving werden doodgestoken en doodgeschoten. Op de deur van het politiebureau in de buurt hangen drie oproepen voor tips tegen beloning voor opsporing van daders met betrekking tot moorden in de wat wijdere omgeving.

Voorlichtingsaffiches, lelijke reclameborden, een enkel bordje 'verboden op het gras te lopen' voor de Pauluskerk, dat er vast niet voor niets staat (nergens elders in de stad staan die bordjes, voor zover ik weet) mogen een ‘eye-sore’ zijn, zij staan niet in verhouding tot hetgeen de gemeente zich als prioriteit stelt.

De heer Pijbes spreekt van ‘een lege huls’ die een schone, hele en veilige stad zou vormen. Zo’n vaart zal het niet lopen. Een bezoek aan de prachtige huidige tentoonstellling die hij heeft laten inrichten in de Kunsthal bewijst al dat Rotterdam geen lege huls is. Wel brengt een bezoek aan de tentoonstelling ook kille ervaringen met zich mee. Men waait nog steeds uit zijn jas op weg naar de armoedige ingang, klautert buitenom naar de koffie en steil omhoog langs rijen iele stoeltjes naar de bovenzalen. We zullen het simpelweg voor lief moeten nemen dat geslaagde inspanningen en mooie resultaten niet steeds een warm gevoel verschaffen.