De lezer schrijft over keuze van onderwerpen en prijsschieten

1

Geregeld heb ik suggesties voor een redactie om ergens in te duiken. Ik wil dan niet reageren met een ingezonden brief, maar vraag mij af: waarom duikt men hier niet op, en daar wel?

Waarom roept u Wouter Bos niet ter verantwoording (in een interview of hoofdartikel) wanneer hij oproept om op zwarte politici te stemmen? Het land zou te klein zijn wanneer Van Aartsen zou oproepen om op witte mensen te stemmen. Ook u zou daar aandacht aan besteden. Maar met Bos gebeurt dat niet. Terwijl het toch gaat om huidskleur. Mijns inziens is dit een van de redenen waarom de politiek mensen van zich vervreemdt.

De EU gaat de Palestijnse autoriteit financieel steunen. In feite ondersteunt men zo terreur, want de Palestijnse regering is nu identiek met Hamas. Waarom geen vragen aan Nederlandse politici? Bot? Hoe leggen we dat uit aan Israël en de VS?

In het Zaterdags Bijvoegsel van 25 februari was veel aandacht voor het mogelijk lekken van informatie en de positie van de advocaat. Een pagina ruimte voor advocaat Spronken. Natuurlijk mag ze haar zegje doen, maar ik ben als burger veel meer geïnteresseerd of het waar is wat wordt gelekt. Het zou een mooie taak zou zijn voor een krant om eens verder op zoek te gaan naar mogelijke verstrengeling van advocaat (Moszkowics) en cliënt. Door zoveel aandacht te geven aan mevrouw Spronken, wekt u de indruk dat u haar zorgen deelt. De aandacht wordt nu gericht op een bijverschijnsel (het lekken) terwijl de zaak zelf niet wordt onderzocht.

Enigszins wantrouwend als ik ben, denk ik dat de advocatuur de aandacht probeert af te leiden van de essentie. Zou het niet een idee zijn wanneer u een tip-e-mailadres zou starten, een soort ideeënbus, maar dan gefocust op nieuws en achtergronden ervan? Ik vind dat kranten vaak bepaalde issues niet zien, niet willen zien misschien, of om andere redenen iets niet willen belichten.

H. Bruins

Leeuwarden

2

Op 30 januari was het weer prijsschieten bij NRC Handelsblad: minister Verdonk was een sneerprijs toegekend door een volledig onbekende maatschappelijke groepering. Anil Ramdas kreeg in zijn column 'Ambassadeur' alle ruimte om aan te geven hoe weerzinwekkend hij Verdonk en haar beleid vindt en en passant verklaart hij hoe het mogelijk was dat de minister hem ooit heeft besmet met haar kwalijke geur.

Hans Beerekamp deed het in zijn stukje 'Het beeld' nog eens dunnetjes over door Verdonk sterallures aan te wrijven en op te merken dat heel goede beoordelaars bij haar een gebrek aan opvoeding hadden waargenomen. Ze was immers met een zonnebril op te zien geweest in Afrika.

Wordt hier het beleid ter discussie gesteld of wordt er collectief op de man gespeeld?! Het lijkt erop dat NRC-medewerkers elkaar proberen af te troeven in het tackelen van de minister. Toe maar jongens, de beuk erin. Verdonk moet gesloopt worden. Of vergis ik me?

H. Giebels

Helmond