Bij terminal vier linksaf

taxiklein_1.jpgIk wilde naar de haven. Flink wat Amerikanen zijn tegen de verkoop van haventerminals aan Dubai, en ik wilde horen wat havenarbeiders ervan dachten.

Maar hoe kom je daar? Maar weinig inwoners van Manhattan hebben een auto - geen ruimte. Huren is te duur, zover is het ook weer niet. Een trein gaat er niet naar Port Newark. En waar vind je in de stad een vrachtwagen om richting haven te liften? Een taxi, dus.

Kijk hier naar een filmpje (download hier Quicktime).

Net als in Nederlandse grote steden (lees een stuk van collega Wubby Luyendijk) blinken ook in New York niet alle chauffeurs uit door hun excellente kennis van de omgeving of hun niveau van dienstverlening. Ritjes binnen het bekende eenvoudige stratenpatroon van Manhattan, geen probleem. Maar naar de haven?

„Naar Port Newark, alstublieft.”
„Naar vliegveld Newark? Ok.”
„Nee, naar de haven. Heeft u anders een kaart?”
„Jawel. Kijk.” (de man, jaar of 70, laat een boekje zien met alleen maar prijzen van ritjes)
„Dat is geen kaart.”
„Ik breng u naar het vliegveld. Dan kunt u lopen.”

taxigroot.jpgDat proces herhaalt zich een paar keer, bij verschillende chauffeurs. Ze willen wel helpen, maar hebben geen idee waar ze heen moeten. Uiteindelijk besluit ik met een Nigeriaanse chauffeur langs een boekhandel te rijden en een kaart te kopen.

Onderweg vertelt hij dan nog honderduit over zijn tijd in Amsterdam, Utrecht en zelfs Nijmegen („in the north”) waar hij begin jaren negentig woonde. Waarmee hij de kost verdiende, duidelijk word het niet. „I was hustling.” Hij rommelde wat aan.

Eenmaal aangekomen vroeg hij - al moeilijk kijkend - of hij me straks ook weer terug mocht brengen. Hij had geen idee wie hij anders kon oppikken voor een ritje richtig stad. De havenarbeiders waren een stuk minder subtiel. Lees maar.

    • Freek Staps