Pakkende liedjes en goed popgevoel

Een 'ererondje', noemt de Engelse popgroep Kaiser Chiefs haar huidige tournee langs de grotere zalen van Japan en Europa. Nog geen jaar geleden maakte de groep uit het Britse Leeds haar Nederlandse debuut op het London Calling-festival in de Amsterdamse popzaal Paradiso, waar ze meteen tot hoogtepunt werden uitgeroepen dankzij hun opzwepende feestmuziek met echo's van The Clash, Madness en Blur. Pinkpop, Lowlands en het voorprogramma van U2 in de Amsterdam Arena volgden, en nog krijgt het publiek geen genoeg van het vijftal dat deze zomer vrij neemt om een nieuw, tweede album op te nemen.

De Kaiser Chiefs gisteravond in de Heineken Music Hall, Amsterdam Foto Lex van Rossen AMSTERDAM, 1-03-2006. KAISER CHIEFS FOTO LEX VAN ROSSEN ROSSEN, LEX VAN

Het live-repertoire van de Kaiser Chiefs leunt noodgedwongen zwaar op het debuutalbum Employment, om de eenvoudige reden dat ze nauwelijks meer liedjes hebben dan de elf pakkende popsongs waarmee ze een jaar geleden zo verrasten. Hoezeer ze ook hun best doen om zichzelf als serieuze 'punk/artrockband' te afficheren, de liedjes ademen een uitbundig popgevoel en de melodieën laten zich vrijwel onmiddellijk meezingen als waren het voetballiederen. Zanger Ricky Wilson had gisteren (ondanks liefdesverdriet in de persoonlijke sfeer) geen enkele moeite het publiek in de volle Heineken Music Hall te mobiliseren. Van begin tot eind was de sfeer goed, geholpen door het feit dat de show maar een uur duurde en er voor zo'n jonge band een bewonderenswaardig feest der herkenning kon worden afgedraaid.

Tussen stampnummers als Na na na na naa en I predict a riot lieten de Kaiser Chiefs zich enkele malen van een subtielere kant zien, met name in het relatief bedaarde You can have it all dat dicht in de buurt bleef van alledaagse vertellingen zoals Madness die ook zo goed in drie minuten kon vangen. Moeizamer ging het eraan toe in een tweetal onbekendere nummers. Het terecht naar een B-kantje verbannen Take my temperature was het slotnummer.

Even merkwaardig is het hoe Marvin Gayes Heard it through the grapevine een vast onderdeel van hun repertoire is geworden, want voor een overtuigende versie missen deze strak in hun instrumentale patronen gevangen Britpop-muzikanten het broodnodige soulgevoel.

Leuk was het wel, deze ereronde langs prachtige popliedjes als het veelstemmige Oh my God. Uniek, zo'n band waar alle vijf de groepsleden kunnen zingen en geen wonder dat iedereen in de zaal dan mee wil doen. Nog tien van die liedjes en Kaiser Chiefs hoeft volgend jaar niet te worden bijgezet in de galerij van de 'one album wonders'.

Concert: Kaiser Chiefs. Gehoord: 1/5 HMH, Amsterdam.

    • Jan Vollaard