Bobo Stenson

Hij haat het als je tijdens een concert zo maar binnen loopt, bleek onlangs in Rotterdam. Onbegrijpelijk is dat niet, want het spel van de Zweedse pianist Bobo Stenson (1944) kan uiterst breekbaar zijn. Op de cd Goodbye met vaste bassist Anders Jormin en Paul Motian in plaats van Jon Christensen, staan veertien stukken, deels met een zeer contemplatief karakter. Dat geldt zowel voor de eigen, vooral door Jormin geschreven stukken als voor het leenrepertoire.

Bij Song about Earth en de titelsong van Gordon Jenkins ben je voorbereid op rustige, wat introverte muziek. Maar ook in There comes a Time van drummer Tony Williams, een stuk met een hevig (jazzrock) verleden, blijft de stemming bedaard.

Slechts in enkele stukken klinkt er duidelijk een doorgaande beat: Send in the Clowns van Stephen Sondheim, Race Face van saxofonist Ornette Coleman en, minder voorspelbaar, het uit de 17de eeuw stammende Music for a While van componist Henry Purcell.

Dit is een mooie plaat voor mensen met geduldige oren en voldoende zitvlees: de speelduur is ruim zeventig minuten.

Frans van Leeuwen

Bobo Stenson/Anders Jormin/Paul Motian: Goodbye (ECM 1904). Distr. Challenge