AA

Ik had een tafel voor vijftien gasten op mijn achternaam laten reserveren in een restaurant in Zwolle. Ik was geslaagd voor een opleiding en had familie en vrienden uitgenodigd voor een dineetje.

Toen ik als eerste binnenkwam, was ik zeer onder de indruk van de prachtig gedekte tafel.

De dame van het restaurant liep op mij af met een wat onzekere blik in haar ogen. Ze vroeg: 'Moeten de glazen blijven staan of weg?'

Ik begreep haar aanvankelijk niet. Toen begon het me te dagen.

'Nee mevrouw, laat u de glazen maar staan!'

Bijdragen van lezers zijn welkom via een formulier op www.nrc.nl/ik