Lounge Art: erg behaaglijk

Laat je niet misleiden door de naam. Niets aan de muziek van het Lounge Art Ensemble is bedoeld als hip, muzikaal behang op een luie zondagmiddag. Dat neemt niet weg dat de modern creatieve jazz die drummer Peter Erskine, saxofonist Bob Sheppard en bassist Dave Carpenter presenteren van toegankelijke aard is. Behaaglijk virtuoos vlijen deze drie door de wol geverfde musici zich, conform het loungebeeld, tegen je aan. En daar blijft het bij.

Het Lounge Art Ensemble gaf zaterdagavond een eenmalig concert in Rotterdam, als onderdeel van een Europese tournee. Op hun eerste cd Lava Jazz brak het jazztrio standards open om ze te reconstrueren. Vorig jaar verscheen de tweede cd Music for Moderns, vernoemd naar de vroegere band van Erskine's vader, met daarop eigen composities. De albums zijn het zoveelste bewijs dat Erskine niet alleen maar een steengoede sideman is, die speelt met jazz- en popartiesten als Diana Krall, Steely Dan, Al Jarreau en Kate Bush. Zijn vakmanschap als leider, met cd's op zijn eigen platenlabel, is minstens zo groot.

Het concert werd langzaam opgebouwd. Het openingstuk, How Deep is the Ocean, had een zachtmoedig karakter. En ook het door Béla Bartók geïnspireerde wat funky klinkende Plan 9 kreeg pas tegen het einde structuur en een gezicht. Met stevige ruis op de bekkens mengde Erskine zijn kleuren voor later, zo leek het.

Did It Have To Be You? was eindelijk een wat fel en eigenwijs antwoord van Bob Sheppard op de standard It Had To Be You. Op een veel sterker ritme dan het origineel, cirkelde de saxofonist om de bekende noten heen, ze plagerig net niet rakend. Jammer was de slecht afgestelde bas van Carpenter. De bijgeluiden op momenten dat hij van Sheppard de melodie overpakte, maar ook in zijn solostuk, leidden af. Dat kon toch niet de bedoeling zijn.

Zijn eigen compositie Cats & Kittens was voor Erskine pas het tijdstip om een dik gevarieerde solo te leveren. Die was het wachten waard. Als een chef-kok roerend in zijn potten en pannen schotelde hij diverse smaken voor: zoet en sterk gekruid, om ineens alles weer stil te leggen met een veelbetekenende blik.

De man die jarenlang in de beroemde fusiongroep Weather Report speelde, drumde zoals altijd soepel en luchtig. Niet te verwarren met achteloos, want alles had betekenis. En met zijn sympathieke uitstraling gaf de drummer, wiens drumkit na afloop door bewonderaars gretig werd bestudeerd, ieder ritmekunstje nog iets extra's mee.

Concert: Lounge Art Ensemble. Gehoord: 25/2, Theater Lantaren/Venster, Rotterdam.