Column

Zwitsers frank en vrij

Het gerucht gaat dat Heleen van Royen dit jaar bloot in het kerstnummer
van de Playboy komt. Bij thuiskomst gaan mijn zoon en ik onmiddellijk de
kerstboom opzetten zodat we er elke dag aan herinnerd worden. Heleen bloot!
Als dat geen zalig kerstfeest wordt.

Ik schrijf dit stukje in een mondain Zwitsers skioord waar heel veel
celebrities schijnen rond te sjouwen. Ik zie ze niet. Tot nu toe ben ik
duidelijk de beroemdste. Wel veel bont en strakgetrokken vrouwenvlees dat
alleen nog maar blauwe pistes durft te nemen uit angst dat bij de eerste
de beste jump de tietprotheses verschuiven. Hoorde de ene nerts aan de
andere vos vertellen dat ze niet meer skiede omdat vorig jaar na een
gitzwarte boekelpiste haar ene borst rond haar sleutelbeen zwierf en ze de
andere vlak boven haar lies terugvond.

Wel grappig zo’n rijkemensendorpje. Twee stokbroden kosten een tientje
en als je voor je gezin naar de supermarkt bent geweest kan je vanaf de
kassa mobiel met de humane Dirk Scheringa bellen. Die wil je tegen een
gereformeerde woekerrente wel verder door de winter helpen. Wat wel opvalt
is dat die Zwitsers onbegrijpelijk chagrijnig zijn. Ik zou die
onbedaarlijke hoeveelheden Franken gierend van het lachen in ontvangst
nemen. Maar hier gebeurt dat niet. Streng en humorloos staan ze je te
woord.

Soms lucht een weekje afstand wel op. Als je leest dat Ivo Niehe in zijn
geheel vernieuwde TV-show Linda de Mol als gast heeft en dat diezelfde
Linda het nieuwe boek van Heleen van Royen ten doop heeft gehouden en dat
bij deze presentatie Jan Mulder een praatje hield en dat Jan binnenkort ook
gast is bij Ivo Niehe of het misschien al is geweest en dat dezelfde Heleen
van Royen weer aan de tafel bij Jan Mulder zit, dan begrijp ik dat
schnabbelkeizer Charles Groenhuijsen staat te trappelen om bij Talpa in
dienst te treden. Wat een warme familie en wat een interessante zender.
Daar zou ik als cabaretier graag willen werken.

Ook is het lekker om Smeetsloos schaatsen te kijken. Er wordt niet voor
je ingevuld wat Marianne denkt bij het ingaan van de laatste binnenbocht,
laat staan dat je je kan laten afleiden door de troebele analyses en
voorspellingen van zijn echtgenote Ria Visser. Wat een keuvelechtpaar. Hier
laten ze gewoon de rit zien en vallen ze je niet lastig met allerhande
weetjes. Hier is men trouwens ook zeer benieuwd naar welke couturier de
Nederlandse schaatspakken heeft ontworpen. Dat moet echt een nicht as een
paard zijn geweest. Het café waar wij naar de 1500 meter Mannen keken
schoot spontaan in de lach toen onze Erben zich bij de starter meldde. Een
Engelsmanvroeg me of hij zijn reuzenchiquita voor de rit op een bankje
zou leggen. Dit moest een prothese zijn. De uitslag van de rit
interesseerde niemand meer. Men was het er over eens dat mevrouw Wennemars
sowieso al goud had.

Ook heerlijk dat ik niet naar het Holland Heineken House hoef te kijken.
Iedereen die met welke sport dan ook de finish heeft gehaald, wordt daar
door de straalbezopen oranje meute toegezongen of rondgehost. De twee
Bobdames hadden vast geoefend. Hoorde laatst van een gouden topsporter die
het ritueel haatte dat het verplicht is om je daar te laten toebrullen. Ik
zou toch echt een hele dikke middelvinger naar dat klootjesvolk opsteken.
Was wel blij dat ik hoorde dat onze kroonprins heeft gezegd dat bij sport
ook een stukje emotie komt kijken. Dat zijn woorden. Kan niet wachten tot
hij koning wordt. Zoveel visie!

Ook heerlijk om in het buitenland te lezen dat Gerrit Zalm heel
ruiterlijk door het stof gegaan is en dat zijn sorry door het parlement
uiteindelijk is geaccepteerd. Dat is nou niks voor onze Tweede Kamer om
openlijke excuses van een bewindsman te aanvaarden. Doen ze anders nooit.
Gerrit schokte mij zeer toen ik las dat hij heeft overwogen om af te
treden. Gewetenswroeging. Innerlijke strijd. Aan het eind van zijn loopbaan
zal hij deze drie minuten nog haarscherp herinneren.

Vandaag mag ik weer terug naar ons heerlijke land. Juichend zit ik in
de vliegmachien!