Speelplezier bij De Volharding

Concert: Orkest De Volharding: Vogelvrij. Gehoord: 24/2 Korzo, Den Haag. Herh: 1/3 Amsterdam; 9/3 Den Bosch; 10/3 Rotterdam.

Orkest De Volharding speelt in 'Vogelvrij' composities van zes jonge Britten, waarvan vijf wereldpremières. Componist Christopher Fox kreeg carte blanche om díe landgenoten uit te nodigen die hij de moeite waard vond. Het levert een verrassend luchtig, bij vlagen ronduit lollig programma op.

Het eigenaardigste stuk is de binnenkomer van Andrew Hamilton, Music for people who like nature. De muziek werkt als een statisch paneel, waarin steeds muzikale luikjes opengaan die abrupt weer dichtklappen. De basis is een onveranderlijk koraal van enkele noten; achter de luikjes zitten jachthoorns (tajáá, tajáá, tajáá), natuurgeluiden en, later, wat jazznootjes. Het geheel klinkt ondanks die onveranderlijkheid streng gereguleerd, en blijft toch boeien.

Joanna Bailie varieert in Intermittence (2005) op adempatronen. Regelmatig afwisselende luide en zachte akkoorden klinken fragiel, teer; als een kamer vol tevreden snurkende knuffelmonsters. Bailie heeft zich duidelijk het minst aangetrokken van de hard-koperen sound waarom De Volharding bekend staat. Met succes: ze schreef het spannendste stuk van de avond.

Ook als ademteugen klinken de steeds herhaalde akkoorden in Laurence Cranes Ulrich 1 and 2 (een ode aan wielrenner Jan Ulrich). De harmonie is wat Satie-achtig, en klinkt als een eigentijdse Gymnopédie. Michael Wolters' Concerto Grosso is een wat versnipperde knipoog naar de oude barokvorm uit de titel, waarin te veel heen en weer gelopen moet worden door de musici. De anderen, Fox zélf en de hier bekendere Richard Ayres maakten fijne Volharding-stukken, met volvette akkoorden, trombones als gevechtsvliegtuigen en mekkerende trompetten.

De Volharding kan in dit programma dan ook heerlijk zichzelf zijn: strak, maar toch uit de losse pols. De resoluut dirigerende Jussi Jaatinen wordt als normaal ensemblelid beschouwd - naar zijn naam moet je zoeken in het programma. Het ensemble straalt vooral veel speelplezier uit. Vanuit je ooghoeken denk je telkens dat ze allemaal een biertje onder hun lessenaar hebben staan, al is dat toch écht niet zo.