Lipstickrood vehikel

Een auto huren bij Greenwheels, is dat wel zo goed voor het mileu? Voordat de lipstickrode auto's op iedere straathoek stonden, nam men nog gewoon de trein.

etienne en trudie in hun green wheels foto rien zilvold Zilvold, Rien

Dankzij Greenwheels, de alomtegenwoordige auto-deel-firma uit Rotterdam, zit ik elke dag wel eventjes achter het stuur. Het is mijn auto niet, dus ik trek altijd lekker hard op, ga met gierende banden door de bocht en jakker waar mogelijk plankgas over de snelweg. Zo draag ik mijn steentje bij aan een schonere lucht.

Vroeger, toen er nog geen Greenwheels was, nam ik de trein. Het voordeel van de trein is dat je de krant kunt lezen, een kop koffie drinken en die daarna tussen de rails uitpiesen. De nadelen zijn ook bekend: bedelaars, mobieltjes, andermans kinderen en vertragingen. Het ergste is nog wel dat de trein je nooit helemaal bij je bestemming brengt. De trein lijkt op mijn moeder die zegt: 'Zin in een glas wijn? Schenk zelf maar in.'

Greenwheels heeft sinds 1999 een contract met de NS om dit probleem op te lossen, maar een treinkaartje kopen om vervolgens een auto te huren lijkt me iets teveel van het goede. Straks moet er ook nog een witte fiets bij.

Trouwens, waar moet ik zonodig naar toe?

'Wanneer de auto voor de deur staat', aldus de Rotterdammers van Greenwheels op hun website, 'pakken mensen voor allerlei onnodige ritjes de auto.'

Inderdaad. Er staat bij ons een auto voor de deur, en het is een lipstickrode Peugeot met groene letters aan de zijkant. Okay, hij staat niet recht voor de deur, maar om de hoek, op pakweg vijfenzeventig meter afstand. Het aantal onnodige ritjes dat ik met deze en andere Peugeots heb gemaakt is inmiddels niet meer te tellen. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die met hun eigen auto nog meer onnodige ritjes maken, of het moeten die mensen zijn die de versnellingsbak uit elkaar halen en weer in elkaar zetten, om te zien of dat kan.

Toegegeven: er zitten ook wel eens nodige ritjes bij. Zoals die keer dat we in Utrecht stoelen moesten ophalen. Het was toch vervelend geweest om daarvoor wéér de Volvo van mijn zus te lenen. 'Waarom ga je niet met Greenweels?' zou ze nu zeggen. 'Denk aan het milieu.'

En zie, ook de Duitsers zijn gevallen voor het unieke aanbod van Greenwheels. Althans, de Rotterdammers hebben onlangs Shell Drive Deutschland uit Dortmund overgenomen, waarmee Greenwheels naar eigen zeggen 'das größte deutsche CarSharing-Unternehmen' is geworden.

Als de met doodsverachting rauzende Duitsers al bereid zijn om hun auto-machismo op te geven voor het goede doel, waarom dan niet ook de Italianen, de Fransen, de Polen en de Spanjaarden? Met heel Europa in een gedeelde auto, kunnen we voorgoed afscheid nemen van het broeikaseffect, om van files, parkeerproblemen en gestolen autoradio's nog maar te zwijgen. (Greenwheels-auto's hebben - heel irritant - geen radio.)

Wat ik nog mis is een club. Telkens als ik een Greenwheels-Peugeot zie bij de benzinepomp, voel ik een neiging om mijn ervaringen te delen. Rijden voor het milieu schept toch een band. Laten we onze maandelijkse afschriften naast elkaar leggen op de neus van de auto en onze conclusies trekken. Wie de meeste kilometers maakt, krijgt De Houten Uitlaat van de maand, waarmee hij zijn mede-groenrijders om de oren mag slaan.