Enels ambities gaan alle perken te buiten

Fulvio Conti wil graag een van de grote jongens zijn in de Europese elektriciteitssector. Maar zijn ogen zijn misschien groter dan zijn maag.

De topman van het Italiaanse energieconcern Enel heeft binnen 24 uur gezegd dat hij én het Spaanse Gas Natural wil helpen zijn binnenlandse concurrent Endesa over te nemen, én het Belgische Electrabel wil kopen. Het is bizar dat Conti serieus overweegt beide megatransacties gelijktijdig ter hand te nemen. Maar de meest stoutmoedige zou de overname van Electrabel zijn.

Endesa staat al in de belangsteling nu het Duitse Eon een bod van 29 miljard euro heeft uitgebracht, maar dat geldt niet voor Electrabel. Het bedrijf is nog maar net overgenomen door het Franse Suez, dat duidelijk niet van zins is het meteen weer af te stoten. Geen probleem.

Conti zegt dat hij een bod op Suez zelf niet uitsluit. Tel de schulden bij de bedrijfswaarde van Suez op en je komt uit op 50 miljard euro, zo niet 60 miljard euro, als hetzelfde meervoud wordt gehanteerd als bij het bod van Eon op Endesa.

Dit zijn opwindende tijden voor de Europese nutssector. Maar speculeren over de hoogte van een vijandig bod op een bedrijf met ruwweg dezelfde omvang als die van Enel zelf lijkt nogal onhandig. Conti maakt de indruk van een man die danig van zijn stuk is gebracht door Eon’s Spaanse escapades en nu wanhopig probeert alsnog aan zijn trekken te komen - hoe en waar dan ook.

Niet dat het concept van het opsplitsen van Suez in een elektriciteits- en een waterbedrijf gespeend is van iedere logica. De elektriciteitsdivisie zou meer waarde hebben als zij fuseert met een ander pan-Europees energieconcern, terwijl de Franse water- en afvaldivisie zich uitstekend zou lenen voor een bedrijfsovername met geleend geld. Dat is wellicht de reden dat Albert Frère, de Belgische financier die Suez’ belangrijkste aandeelhouder is, klaarblijkelijk al jarenlang onderzoekt of er waarde kan worden gecreëerd door middel van een splitsing.

Maar Conti zou gek zijn als hij dat in zijn eentje zou proberen. Dat zou niet alleen zijn financiële situatie op springen zetten, want hij kan zich slechts een transactie van 35 miljard euro veroorloven. Hij zou ook een concern overnemen waarvan hij de helft niet eens wil bezitten. En hij zou op harde tegenstand van de Franse regering stuiten, die de nationale kampioenen wanhopig probeert te beschermen.

Daarbij doet het er niet toe dat Electrabel geen Frans bedrijf is. De Franse watersector is in hoge mate gepolitiseerd. En het feit dat de Italiaanse staat voor 30 procent eigenaar is van Enel zou legitimiteit verschaffen aan zijn pogingen om de ambities van het bedrijf te torpederen.