Eerbeek - Beekbergen

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Gelderland

De ochtend gaat in eminent grijs. De vingers blijven lang koud in de handschoenen. Twee zwarte zwanen kampen met opwaaiende vleugelveren want er staat een vinnige wind. Op het rimpelwater beoefenen ze de edele kunst van het synchroon zwemmen. Ze glijden samen voort en maken figuren: neigende halzen parallel, gebogen halzen gespiegeld, haakje openen met haakje sluiten en dan een zwart hart. Uit hun kelen klinkt zacht geschetter van de sopraansaxofoon.

Op de melancholie in het park rond Huis te Eerbeek volgt de gestrengheid van het Apeldoorns kanaal. Het is lang, maar is het werkelijk onbuigzaam? Het doet of het sober rechtuit voert maar stiekem last het een vage bocht in. Langszij wandelen biedt kans op een roes, een trip, een reisje naar Vergeetmemaar. Als je durft.

Er is hier verder niemand, dus het kan.

Besluit dat je een waakvlam bent. Opletten hoeft niet, alles gaat vanzelf. De voeten en de benen bewegen steeds mechanischer over het fietsasfalt. De heupen draaien en toch rusten ze. De armen leven hun leven, de handen gaan gloeien. De ogen dwalen, lui luier luist, over die brede streep winterwater. Erboven zweven de kale takken van de aangerijde eiken, meer als een gedachte dan als een daad. Nu en dan verschijnt er verderop een T van donkergroen geschilderd ijzer - een ophaalbrug van toen, uit de tijd dat een weg nog van zand was.

Gaan we de brug over? Nee, we gaan er niet over. Nog lang niet. We lopen door, zonder besef van tijd en ruimte, en daar houden we nog niet mee op.

In de dunne nevel aan de overkant van het water is er sprake van een vestiging van Pirelli (,,...cinturato, voor de man die van banden weet...''). Op het erf praktizeert een motorfiets het paalzitten. Groovy.

Terug naar de orde van de dag. De Loenense brug. Daaroverheen. Naar Café Tojaco. ,,Tonnie, Jannie, Corina'', verklaart de waard nader. Overal in zijn gelagkamer, op elke vensterbank, richel en rand, stalde hij zijn collectie Laurel & Hardy-poppetjes uit. Man kijkt panisch, geloof ik.

,,Zie je ze bewegen?''

Hij ontkent.

De treurigheid van een camping vol zogenaamde caravans (waar zijn de wielen?) negerend, gaan we het bos in. Over een zandpad met ingetrapte kiezels volgen we een rechte stroom. De bodem is oranje, het water roestig. Aan de struiken wiegelen enkele laatste blaadjes als uitgedoofde lampionnetjes.

De herrie van de snelweg heeft wind mee en legt een ongepast geluidsdecor over het rulle geboomte. Maar het komt goed. De stilte slaat terug. In de weilanden staan plassen en pony's. 14 km. Kaarten 33 t/m 36 uit: Maarten van Rossumpad. Tussen Beekbergen (halte Kerk) en Eerbeek (halte Centrum) rijdt elk uur bus 43S. Inl. tel. 0900 9292 of www.9292ov.nl