'We willen eindelijk eens ín Nederland leven'

Allochtone vrouwen in tien steden stellen een agenda voor de toekomst samen. Gemengde scholen en gemengde wijken voeren steeds het verlanglijstje aan. En een bejaardentehuis voor moslims graag.

Op welke partij ze gaan stemmen weten ze nog niet, maar wel dát ze naar de stembus gaan op 7 maart. Het is de onvrede met hun gesegregeerde leven in Nederland die de zestig Turkse en Marokkaanse vrouwen vorige week naar het vergaderzaaltje in het centrum van Amersfoort heeft gedreven. Ze dragen vrijwel allemaal een hoofddoek, ze zijn laagopgeleid en ze spreken op een uitzondering na moeizaam Nederlands.

Maar ondanks de gebrekkige kennis van de taal kunnen ze precies vertellen wat ze van het nieuwe gemeentebestuur in Amersfoort verwachten: ze willen in gemengde wijken wonen, hun kinderen moeten naar scholen waar ook Nederlandse kinderen naar toe gaan en hun zonen en dochters hebben behoefte aan stageplaatsen. 'We willen eindelijk wel eens ín Nederland leven', verwoordt een Marokkaanse van begin dertig het algemene gevoel.

In een poging om de opkomst onder juist kansarme allochtone vrouwen bij de gemeenteraadsverkiezingen op 7 maart te bevorderen, wordt in tien steden in Nederland - van Maastricht tot Groningen - geïnventariseerd welke politieke wensen deze vrouwen hebben. Waar moet de gemeenteraad in hun stad de komende vier jaar dringend aandacht aan besteden? 'Je betrekt ze zo bij de verkiezingen, maar je geeft hen ook inzicht in wat de gemeenteraad doet', zegt Meryem Kilic van Twijnstra Gudde adviseurs en managers. Ze trekt samen met oud-politica Ina Brouwer van GroenLinks door het land. Wat hun na zes bijeenkomsten opvalt is dat allochtone vrouwen zelden aandacht vragen voor typische vrouwenzaken. 'Ze maken zich vooral zorgen om de toekomst van hun gezin, hun kinderen', zegt Kilic.

Uit peilingen blijkt dat uit onvrede over het kabinetsbeleid circa de helft van de stemgerechtigde allochtonen op 7 maart naar de stembus gaat - een kwart meer dan in de afgelopen tien jaar. Die schreeuw om aandacht voor hun achtergestelde positie klinkt ook in Amersfoort. Kilic heeft moeite met de orde. In de haast om de noodzaak te onderstrepen van betaalbare huurhuizen voor allochtonen in woonwijken met autochtonen en van gemengde scholen laten de aanwezige vrouwen elkaar zelden uitspreken. Eén voor één graag, maant Kilic. Voortdurend priemen de vingers in de lucht.

De agenda voor de toekomst groeit. Ze eisen ook extra taalonderwijs voor allochtone kinderen. 'Dat is eigenlijk een zaak die de landelijke overheid moet regelen', houdt Brouwer de vrouwen voor. Maar ze vinden het té belangrijk om van de lijst te schrappen. Onder punt drie, werk, dringen ze aan op banen voor hun mannen en stageplekken voor hun zonen en dochters. Maar schoorvoetend ook voor betaald werk voor zichzelf. 'Want als je enkele jaren ziek bent geweest', aldus een jonge Turkse vrouw , 'hoef je de rest van je leven toch niet in de bijstand te blijven.' Ze besluiten het CWI, het arbeidsbureau nieuwe stijl, te vragen om hun eens te informeren over de kansen op scholing en werk voor kansarme allochtone vrouwen.

Dan wordt het vier oudere Turkse vrouwen te gortig. Ze eisen, eerst in gebrekkig Nederlands maar al snel in rap Turks, aandacht voor hun wensen: een bejaardentehuis voor moslims. Ze willen onder 'gelijkgestemden' oud worden. De linkse oud-politica Brouwer oppert om daar bejaardentehuizen voor allochtonen van te maken. De Turkse vrouwen peinzen er niet over. 'De oudere Surinamers in Amersfoort hebben ook een eigen onderkomen', stelt er een. 'Dan hebben we het niet over religie', probeert Brouwer tevergeefs.

Ook het slechte imago van allochtonen in Nederland zit de vrouwen dwars. 'De gemeente zou veel meer de positieve ontwikkelingen onder buitenlanders moeten benadrukken', vindt een jonge Marokkaanse. Kilic en Brouwer vragen zich opnieuw af of dat een taak is van het gemeentebestuur. Maar het belandt desondanks op de verlanglijst. Net als het verwijderen van coffeeshops uit woonwijken en financiële ondersteuning voor allochtone gezinnen met een laag inkomen die hun kinderen naar de peuterspeelplaats willen sturen.

Op 3 maart wordt de verlanglijst voor de toekomst aangeboden aan burgemeester A. van Vliet-Kuiper (D66) van Amersfoort. Dat gebeurt volgende week ook in Amsterdam en Rotterdam en de week daarna in zeven andere gemeenten. Brouwer dringt er op aan dat alle zestig vrouwen dan meekomen naar het stadhuis in Amersfoort. Daar zijn dan ook de vertegenwoordigers van de grote partijen in de gemeenteraad.

'U bent belangrijk voor deze politici', zegt de oud-politicus, die nu adviseur is. 'Ze willen graag weten wat allochtone vrouwen van hen verwachten. Maar ze weten vaak niet hoe ze u kunnen bereiken.'