Kloeker

's Middags moest ik naar een bijeenkomst over Amsterdam en Rotterdam tegen de achtergrond van de gemeenteraadsverkiezingen. 'Ik hoop voor de avondklok thuis te zijn', zei ik bij mijn vertrek. 'Als ik maar niet te vaak preventief gefouilleerd word.' Op de hoek van de straat moest ik terug. Ik was mijn identiteitskaart vergeten. Is het een wonder dat onze steden steeds veiliger worden?

De doorslaggevende reden om naar die bijeenkomst in het Amsterdamse Compagnietheater te gaan, was dat Marco Pastors er niet optrad. Ik merk dat een reusachtige Marco Pastors-moeheid van mij bezit heeft genomen. Hij is deze weken de meest begeerde gast in n'importe welk journalistiek tv-programma. Soms zie ik de redacties in hun vergaderlokalen piekeren over 'nieuwe onderwerpen', de redactiechef komt binnen, zijn blik dwaalt vragend over zijn ondergeschikten en daar klinkt het al unaniem uit de kelen: 'Marco Pastors!'

Zo kan het gebeuren dat je elke avond die krijtstreep voor je ziet opdoemen, met het dunne lachje erboven en die altijd wat zeurderige, verongelijkte stem die je verzekert dat Nederland dankzij Pim voor de ondergang is behoed en dat als we niet uitkijken de PvdA ons alsnog naar de verdommenis zal helpen.

Van Knevel tot Nova - ze zien voor hun kijkcijfers kennelijk allemaal een 'Pim-potentie' in Pastors, maar wie ik ook zie: het is altijd Pastors, en zelfs geen schim van Pim.

Er is in deze interviews altijd een moment waarop Pastors even stilvalt. Dat is wanneer hem gevraagd wordt waarom de polls voor Leefbaar Rotterdam zo tegenvallen. De ene keer ligt dat aan Balkenende, de andere keer aan Bos - maar nooit aan Pastors.

Misschien moeten ze bij Leefbaar Rotterdam naar een beter kijkcijferkanon omzien voor het te laat is. Als onbezoldigd adviseur heb ik gisteren een poosje Marianne van den Anker, wethouder voor Leefbaar Rotterdam, bestudeerd. Ze zat in een panel met Aboutaleb en Schrijer (beiden PvdA) en Van Poelgeest (GroenLinks).

Na al die uren met Pastors vond ik haar een relatieve verademing. Ze heeft dezelfde argumenten, maar ze klinkt kloeker. Ze kijkt ferm de zaal in en probeert met haar dictie de vermoeide slogans nieuw leven in te blazen.

'Bij de PvdA veel geklep, weinig ambitie en lef!'

'De hele hulpverlenings- en welzijnsmaffia, allemaal PvdA, moet op de schop!'

Soms vatte ze de politieke doodsvijanden naast haar quasi-amicaal bij hun schouders om ze vermanend toe te spreken. Een aanraking met links! Marco zou er een vies gezicht bij hebben getrokken, maar Marianne bleef monter. Ik kan nog niet zeggen: Marianne hééft 't, maar ze heeft 't misschien wel meer dan Marco. Ze bleek bovendien over een geheim wapen te beschikken.

Op zeker moment begon ze bewogen de noodzaak van een dialoog in de stad te benadrukken. Dat was goed voor 'de chemie van de samenleving', en ze werkt dan ook samen met 'veel experts op het gebied van de dialoog - ook een Indiaan'.

Ik mag aannemen dat het om een Witte Veder gaat. Hoe dan ook, met zo iemand moet Leefbaar Rotterdam toch de achterstand op die luie Arendsogen van de PvdA kunnen inlopen?