Under cover op zoek naar primeur

De Britse journalist Mazher Mahmood benadert zijn onderwerpen under cover om ze onthullingen te ontlokken. Zijn meest recente slachtoffer was de voetbalcoach Eriksson.

Wanneer beroemdheden in Groot-Brittannië worden benaderd door een schatrijke sjeik uit het Midden-Oosten met verleidelijke aanbiedingen, is het tijd voor de hoogste waakzaamheid. Niet omdat zulke sjeiks per definitie niet deugen maar omdat de kans groot is dat ze te grazen worden genomen door Mazher Mahmood, een mysterieuze verslaggever van de populaire zondagskrant News of the World.

Met enige regelmaat heeft Mahmood grote primeurs verzorgd voor zijn krant, het grootste Britse zondagsblad met een oplage van 3,65 miljoen stuks. Nu eens door opmerkelijke uitspraken te publiceren, die hem in vertrouwen door niets vermoedende beroemdheden waren gedaan. Dan weer door zijn slachtoffers aan te geven bij de politie, nadat hij ze op drugshandel had betrapt of omdat hij op het spoor was gekomen van terroristische activiteiten of plannen voor een ontvoering.

Mahmood, begin veertig en van Pakistaanse afkomst, is een ongrijpbare figuur. Voortdurend wisselt hij van identiteit en hij blijft zoveel mogelijk uit het zicht van de camera's. Ondanks zijn favoriete vermomming als sjeik uit het Midden-Oosten, spreekt Mahmood zelf slechts weinig Arabisch. Maar dat is geen ernstig bezwaar, want die taal zijn de meeste van zijn slachtoffers evenmin machtig.

Hij groeide op in Birmingham, waar hij al op 16-jarige leeftijd zijn eerste schandaal onthulde - een illegale videohandel van vrienden van zijn ouders. Via onder meer The Sunday Times belandde hij bij de News of the World van mediamagnaat Rupert Murdoch. Volgens collega's vertoont hij zich bijna nooit op de redactieburelen. Naar verluidt heeft de verslaggever expliciet laten vastleggen dat zijn foto nooit in de krant mag. In plaats daarvan staat er een donker silhouet bij zijn verhalen. Bedreigingen aan zijn adres zijn geen uitzondering. Hij wordt permanent vergezeld door een lijfwacht, Jaws geheten.

Wie de redactie van News of the World belt om Mahmood te spreken, krijgt te horen: 'Mahmood geeft nooit interviews. Nee, ook niet telefonisch'. Dat laatste is niet helemaal waar. Onlangs gaf hij BBC-journalist Andrew Marr een interview voor een boek. Ruim drie jaar geleden stond hij bovendien het Amerikaanse weekblad Time te woord. Time vroeg hem of hij het niet verkeerd vond stereotypen van Aziaten en Arabieren uit te buiten. Mahmood zag daar geen kwaad in. 'Als ik niet goed Engels spreek, zal niemand me voor een verslaggever verslijten. Zo win je het vertrouwen van de mensen.'

Ondanks zijn eigen bekendheid slaagt Mahmood er telkens weer in valstrikken te spannen voor nieuwe slachtoffers. Zijn meest recente prooi was Sven-Göran Eriksson, de coach van het Engelse voetbalteam. Wederom in sjeikkostuum lokte Mahmood de coach naar Dubai voor overleg over een nieuwe voetbalacademie. Eriksson werd ondergebracht in een suite in het enige hotel met zeven sterren ter wereld en de champagne vloeide rijkelijk. Al snel begon de coach vrijelijk te praten over zijn eigen toekomstplannen en te roddelen over David Beckham en andere voetbalsterren uit zijn team. Enkele dagen later stond het woord voor woord in de krant. Als gevolg van Mahmoods verhaal besloot de voetbalbond Eriksson na het komend WK zijn congé te geven.

Een schrale troost voor de Zweed is dat hij in goed gezelschap verkeert. Een eerder slachtoffer van Mahmood was Sophie Rhys-Jones, de echtgenote van Prins Edward, de jongste zoon van koningin Elizabeth. Mahmood wist in 2001 toegang tot haar te krijgen met de belofte van een vet contract voor haar public-relationsbureau. De sjeik wist ook haar allerlei pikante uitspraken te ontlokken. Zo omschreef ze Cherie Blair, de vrouw van de Britse premier, als 'vreselijk, vreselijk, vreselijk'. De affaire kostte Rhys-Jones haar baan.

Curieus was ook de kwestie van een bende, die van plan was om Victoria Beckham, de vrouw van de voetbalster, te ontvoeren. Mahmood was hen al vroeg op het spoor gekomen en lichtte de politie tijdig in. Hoewel er een rechtszaak volgde, sprak een rechter de verdachten uiteindelijk vrij.

Mahmood, die er altijd voor zorgt dat hij de omstreden zaken op video of tape heeft, gaat er prat op dat hij al ruim honderd mensen veroordeeld heeft weten te krijgen met zijn onthullingen. Hij vindt dat hij daarmee louter het algemeen belang dient. Maar zijn methodes zijn niet onomstreden. Veel collega's bewonderen hem om zijn primeurs en in 1999 werd hij uitgeroepen tot verslaggever van het jaar. Maar anderen veroordelen zijn werkwijze om via list en bedrog aan spectaculaire verhalen te komen. Bovendien breekt Mahmood volgens zijn critici soms zelf de wet door zelf mee te doen met illegale activiteiten of door de grenzen van uitlokking op te zoeken. 'Het enige doel is de oplage van de News of the World te verhogen', stelde de advocaat van een van Mahmoods slachtoffers.