Good Night, and Good Luck

Ed Murrow is een visionair, die halverwege de jaren vijftig al goed begrepen had waar het met dat nieuwe medium televisie naartoe zou gaan. In een speech in 1958, hekelde de beroemde televisie-presentator de kijkers als „rijk, vet, en zelfvoldaan” en met „een aangeboren allergie voor onplezierige of verwarrende informatie.” Met die speech opent en sluit Good Night, and Good Luck., de tweede film van George Clooney. De regisseur/acteur hanteert ogenschijnlijk de methode-Murrow: „just use the facts.” Dat deed de presentator ook toen hij, op het hoogtepunt van de communistenjacht, de rabiate senator Joe McCarthy op televisie aanpakte. George Clooney baseerde de teksten in zijn script op transcripties van Murrows eigen teksten, gebruikt veel archiefmateriaal en huurde voor opponent McCarthy geen acteur in, maar liet de communistenhater zichzelf spelen, dat wil zeggen, hij toont archiefmateriaal van de senator die op Murrows aanval reageert. Dit alles geeft de film, en mede door het gebruik van contrastrijk zwart-wit, een authentieke atmosfeer. Het is niet moeilijk om te parallellen tussen de jaren vijftig van Good Night, and Good Luck. en de hedendaagse Verenigde Staten te vinden.

Good Night, and Good Luck. Regie: George Clooney. Met: David Strathairn, George Clooney, Robert Downey jr., Patricia Clarkson. In: 9 bioscopen.