Afscheid

Een schokgolfje moet door kringen van Amsterdamse kattenbezitters zijn getrokken toen zij het volgende briefje ontvingen: 'Met spijt deel ik u mede dat ik op 28 februari 2006 mijn bedrijfje sluit. Het was me een genoegen om voor uw 'dierbare' te mogen zorgen. Met u allen zal ik telefonisch contact opnemen in verband met de sleuteloverdracht. Tevens wil ik u bedanken voor het in mij gestelde vertrouwen.'

Was getekend door Myrjam Jiskoot van de eenvrouwszaak Cat-care-at-Home, voor klanten gewoon 'Cat care'. 'Cat care' is niet meer - het rijmde een beetje, maar ik kon er niet om lachen.

Sinds een jaar of zeven konden kattenbezitters in de Amsterdamse binnenstad een beroep doen op 'Cat care' als ze een poosje uithuizig waren. Voor acht euro per dag (tien euro voor twee katten) paste Myrjam op de kat. Ze was een uurtje in je huis, gaf de kat eten én aandacht, haalde de post uit je brievenbus, verzorgde de planten. Bovendien hield ze een dagboekje bij met zulke zorgvuldige aantekeningen dat wij het nog bewaard hebben. '15/5. Anne heeft ongeveer 20 minuten buiten gezeten en vond het toen welletjes. Het borstelen en kammen blijkt ze heel fijn te vinden, ze gaat er echt voor liggen.'

Aan zulke details merkte je dat Myrjam écht contact met je kat had. Je kon haar vertrouwen, wat belangrijk is want de kattenbezitter haalt in zulke perioden een vreemde in zijn huis - altijd een hele beslissing. Myrjam zag je verder weinig, ze ontleende het bestaansrecht van haar bedrijfje immers juist aan jouw afwezigheid. Maar je wist: het is in orde.

Myrjam, waarom laat je ons verweesd achter? Ik zocht haar op om het te vragen.

Financiële redenen, vertelt ze, de fiscus belastte haar extra inkomsten - ze heeft ook nog een parttime-baan in de verslavingszorg - te zwaar. Ze vindt het zelf ook erg jammer. 'Ik heb er altijd veel aan ontleend. In mijn werk ontmoet ik veel agressie, het omgaan met katten was een compensatie daarvoor. Ik denk dat ik wel zo'n zeshonderd katten in de binnenstad ken, en ook nog bij naam.'

Haar doelgroep waren mensen tussen de vijftig en de zeventig jaar. Mensen die hun buren niet wilden belasten met de wekenlange zorg voor hun kat. Rijke mensen vaak, velen hadden een tweede huis in Frankrijk. Opvallend veel Amerikanen ook, die sterk hechtten aan hun specifieke benadering: ze lieten uit Amerika vaak hun vertrouwde kattenvoedsel en kattengrit komen. Met grote verbazing liep Myrjam soms door die huizen. 'Achter armoedige gevels kunnen in Amsterdam ware paleisjes schuilgaan, en andersom.'

Myrjam heeft één keer een huis met kaplaarzen moeten betreden, getooid met een helmpje en handschoenen. Er huisde een verongelijkte poes, maar ook met haar kreeg ze uiteindelijk 'een goed contact'. 'Het leuke van dit werk is dat je met dieren omgaat die één ding gemeen hebben: dat ze niets gemeen hebben. Ze hebben allemaal een ander karakter. De een wil geborsteld, de ander wil in de tuin enzovoorts. Al die eigenaren hebben bepaalde tutdingetjes waarmee ze hun kat tevreden stellen. Niemand wil door zijn kat afgewezen worden. De kat is de baas, zoals de mens de baas is van de hond.'

Huiveringwekkende waarheden, waaraan je de kenner herkent. Wij zullen haar missen.