Amerikanen strijden buiten ijsbaan verder

Shani Davis (zilver) en Chad Hedrick (brons) grepen gisteren naast het vierde Amerikaanse schaatsgoud. Na afloop gooiden ze, eerst subtiel en later openlijk, met modder naar elkaar.

Jaap Bloembergen

Daar zaten ze dan, achter de microfoon, op veilige (ruim twee meter) afstand van elkaar. Shani Davis en Chad Hedrick, beiden met hun ijsmuts diep over het voorhoofd, keurden elkaar gedurende een half uur geen blik waardig. Ze keken strak voor zich uit, de voldane (Davis) en ontdane verliezer (Hedrick) van de schaatsmijl. Nooit eerder zaten ze met z'n tweeën, zonder een derde schaatser, in een internationale perszaal, de twee Amerikaanse kemphanen.

De circa zestig landgenoten kregen waarvoor ze gekomen waren: spanning en sensatie. De uitsmijters bewaarden de schaatsers voor het laatst, toen de afzegging van Davis voor de ploegenachtervolging aan de orde kwam en Hedrick zich moest verdedigen voor zijn onsportieve reactie (geen gelukwens) na Davis' zege op de duizend meter.

Aanvankelijk deelden de sparringpartners Davis (23) en Hedrick (28) slechts plaagstoten uit. 'Dit is toch geen zwaargewicht bokswedstrijd? Wij zijn geen Kobe Bryant en Shaquille O'Neal (Amerikaanse basketbalrivalen, red.) die rollebollend met elkaar in de sneeuw vechten. Chad en ik hebben een gezonde rivaliteit die ons beiden sterker maakt', sprak de timide en intelligente Davis.

De spontane en opvliegende Hedrick wist wel beter: 'Ik ben het weer niet met Shani eens. Amerikanen zijn altijd op zoek naar een battle, dat heeft het schaatsen ook nodig. We brengen inderdaad het beste in elkaar boven, maar op het persoonlijke vlak weet ik niets van Shani. Alleen dat hij goed kan schaatsen en uit Chicago komt.'

De blanke Hedrick en de donkere Davis worden in de Amerikaanse pers niet openlijk uitgespeeld om hun huidskleur, maar hun sociaal-culturele achtergrond is zeker relevant. Hedrick is een Texaan met sympathieën voor zijn republikeinse staatgenoot George W. Bush. Davis is opgegroeid in een sloppenwijk en stemt gezien zijn strijd tegen racisme wellicht op de Democraten.

Er zijn nog veel meer verschillen tussen de gouden medaillewinnaars van de vijf kilometer (Hedrick) en de duizend meter (Davis). De vijftigvoudige wereldkampioen skeeleren beschouwt het schaatsen als een handige manier om geld en roem te vergaren, maar: 'Ik ben op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ik kan bijvoorbeeld gaan acteren in Hollywood.'

Davis, een goede shorttracker maar steeds meer verslaafd aan de langebaan, koestert de Europese schaatscultuur. 'Ik keek laatst toevallig naar CNN en zag hoe ze mij als shorttracker in beeld brachten, terwijl het over de Spelen ging. Ik heb respect voor de lange traditie van deze sport en ga door zolang ik er plezier aan beleef.'

Of de heren samen op de foto wilden en elkaar een hand wilden geven, luidde een laatste vraag voordat de strijd losbrak. Hedrick: 'Daar is geen reden voor'. Davis: 'Ik heb Michael Jordan (Amerikaanse basketbalster, red.) zich ook nooit onprofessioneel zien gedragen. Ik doe hier mijn werk en ben geen acteur uit Hollywood. Sorry Chad, dat laatste is niet persoonlijk bedoeld.'

En toen werd het tijd voor de eerste rechtse directe. Hedrick: 'Ik heb alles opgegeven voor deze Spelen. Ik heb mijn vrienden en familie verlaten en ben naar Salt Lake verhuisd. Ik ben hier niet naartoe gekomen voor brons. Ik kom hier voor goud, niets anders. Daarom had ik graag de achtervolging willen winnen. Shani heeft mij die kans ontnomen, door zonder overleg af te zeggen.' En nadat Davis de zaal verlaten had: 'Ik voel me door hem verraden.'

Davis had even daarvoor een linkse uppercut gegeven. Hij was teleurgesteld in Hedrick, die hem zaterdag niet had gefeliciteerd met zijn goud op de 1.000 meter. 'Ik heb Chad zelfs omhelsd na zijn zege op de vijf kilometer. Hij heeft me alleen een hand gegeven toen ik verloren had, zo zielig!'