Raaf Hekkema

Saxofonist Raaf Hekkema, die dit weekend bij zijn rietblazerskwintet Calefax nog liet horen een bekwaam arrangeur te zijn, slaat zichzelf op dat gebied ook niet over. Voor zijn eigen instrument bewerkte hij de 24 Caprices, opus 1, van violist en componist Nicolò Paganini (1782-1840). Een Weense concertbezoeker ging ooit door het lint toen hij Satan in hoogsteigen persoon Paganini terzijde zag staan. Iemand die zo virtuoos kon spelen, moest wel een pact met de duivel hebben gesloten.

Hekkema, afgebeeld als een hedendaagse Paganini op de scheidslijn van licht en duister, speelt op zijn saxofoon de hondsmoeilijke stukken inderdaad angstaanjagend virtuoos - al in de eerste Caprice. Daar haak je als luisteraar snel af: erg knap, meer niet.

Spannender zijn de caprices waarin Hekkema hoorbaar worstelt met de (on)mogelijkheden van de saxofoon. In de extreme hoogte blijft het niet altijd even zuiver, en Hekkema gebruikt zelfs multiphonics (een soort dubbeltonen) om Paganini's beruchte dubbelgrepen te benaderen. Daar hoor je een sterveling zwoegen op de noten. We kunnen opgelucht ademhalen: Hekkema verkocht zijn ziel wel aan de saxofoon, maar niet aan de duivel.

Jochem Valkenburg

Raaf Hekkema. Nicolò Paganini: 24 Caprices op. 1 arr. for saxophone. (MDG 6191379-2)