Mooie, maar lege poses bij het NDT

Het zoeken naar nieuwe, interessante choreografen is zoiets als een hooiberg doorspitten, op zoek naar die ene naald. Met de komst van artistiek leider Anders Hellström in 2004 kreeg het Nederlands Dans Theater er een nog groter netwerk van dansmakers bij, en langzaamaan zijn de nieuwe namen in de programmering terug te vinden.

Zoals die van Stephan Toss. Deze Duitser en vertrekkend directeur van het Ballet der Staatsoper Hannover heeft zijn wortels liggen in de Ausdrückstanz die begin 20ste eeuw in Duitsland ontstond als zelfbevrijdende, niets uitdrukkende tegenhanger van het klassieke ballet. Een stroming met een grote erfenis, maar Toss' werk is de Duitse grenzen nauwelijks over gekomen, en wie Furious Angels ziet, snapt eigenlijk wel waarom.

In een met dik papier afgebakende rechthoek bewegen tien jonge NDT-dansers als halve vogelverschrikkers en elegante slapstick-figuren druk door elkaar. Op een potpourri van wereldmuziekjes: een panfluitdeuntje, een polka, een Iers volksmelodietje, een gesampled koeienklankspel. Even terloops als willekeurig komen en gaan de dansers, schudden en krioelen in wisselende formaties. Wat Toss wil, waarheen hij zijn publiek wil leiden, is een volstrekt raadsel. Het ziet er als altijd bij het NDT prachtig uit, maar dat kan niet verhullen dat Toss geen begenadigd choreograaf is, maar iemand die de nodige 'geinige' bewegingen kan verzinnen. Het levert een best wel leuk werk op; geen pure chocola, maar een Bros-reep.

De Braziliaanse choreograaf Henrique Rodovalho, tevens leider van de Quasar Dance Company, wil volgens het programmaboekje dat we zijn choreografie Sob a pele/Onderhuids vooral niet benaderen met 'reason or logical thinking'. Het gaat om het gevoel. En dus wordt de zaal op een potpourri van dit keer Bossanova-muziek, soms met house- of discodeun. In wisselende lichtvlakken staan zeven dansers in zichzelf gekeerd te 'voguen' en zich over te geven aan hun gevoel. De staccato-poses zijn mooi, maar net als bij Toss leiden de bewegingen uiteindelijk nergens toe. Sob a pele suddert zwoel door, als aangename muzak. Slechts één moment komt het werk op de discovloer tot leven: een van de mannen vraagt 'What is your number?' aan een dame. Juist het moment waarop er dus toch een beroep wordt gedaan op ons denken. Voor Anders Hellström wordt het doorzoeken.

Nederlands Dans Theater II met Furious Angels van Stephan Thoss; Sob a pele/Onderhuids van Henrique Rodovalho en reprise Said and Done van Ligthfoot León. Gezien 16/2 Lucent Den Haag. Tournee t/m 18/3. Inl: www.nederlandsdanstheater.nl