Leep wijf

Bij netelige maatschappelijke kwesties is het de gewoonte dat camerateams van nieuwsrubrieken er op uit trekken om de mening van de man in de straat vast te leggen. Meestal gebeurt dit in winkelpromenades, alsof alleen daar de meningen welig tieren, maar dit terzijde. Bij netelige sportieve kwesties moet je het stellen met wat je zelf toevallig opvangt in de wandelgangen. 'Anni Friesinger is een leep wijf', zei de man in de rij voor de supermarktkassa. 'Het is een lekker wijf', zei zijn gesprekspartner. De aanleiding voor deze stellingen was, begreep ik, het interviewtje van Bert Maalderink met de Duitse na de 1.000 meter waarop ze 'slechts' brons had gegrepen. Ik had dat interview ook gezien.

Anni was verrukt over het goud van Timmer. Ze had al eens tegen Marianne gezegd: 'O, als we toch eens samen in Turijn op het podium zouden kunnen staan.' Het klonk zo oprecht dat ik geneigd was haar te geloven. Zoals ik jaren geleden ook genegen was haar te geloven toen ze zei dat ze verliefd was op Thialf, omdat Thialf de enige plek op aarde was waar buitenlanders het Duitse volkslied uit volle borst meezongen.

We hebben dus drie meningen. Anni is leep, Anni is lekker, Anni is oprecht. ( De morrende schaduwkant in mij stelt nu meteen dat alledrie tegelijk heel goed mogelijk is, en dat is dan weer een vierde mening.)

Een maand geleden stapte ik op de Hauptbahnhof van Frankfurt in de Thalys naar Arnhem. Opeens keek Anni me aan, ogen nog blauwer dan ik me had kunnen voorstellen. Op haar lippen een mysterieuze glimlach die leek op de veelbesproken glimlach in het Louvre. Anni lag op haar buik. Ze was naakt. Het zachte licht gaf haar huidje de aanschijn van een perzikenvelletje. Roerloos lag ze daar, obsceen in schoonheid, op de cover van Mobil, het huisblad van Deutsche Bahn. Op haar rechterschouder stond in witte letters: Gold ist nicht alles - een relativering die klonk als een kanonschot in de stilte.

Ik begin aan het artikel en kan me niet aan de indruk onttrekken dat Anni zich indekt. Haar voorbereiding op Turijn is verstoord door een diepe snijwond in haar enkel die ze zichzelf met haar eigen schaats had toegebracht. Ze is moe van de Duitse sportpers die Friesinger en Pechstein in een soort populariteitspoll tegen elkaar uitspeelt. Bild was volgens haar te ver gegaan: Entscheidet der Busen. Ach, eigenlijk is ze moe, met Ids wil ze een gezinnetje stichten. Na de spelen trekt ze bij hem in- of hij bij haar. Het is me duidelijk, geen goud voor Anni dit keer.

Een archieffoto bij het artikel toont Anni in starthouding. Ze kijkt streng door haar bril, macht straalt van haar dijen, het strakke schaatspak slaagt er niet in haar fameuze borsten te pletten. Anni staat klaar om de tegenstanders op te vreten. De tweede foto is een studiofoto. Anni in schaatshouding, en profil, nu geheel naakt. Eén brok spieren. Haar linkerhand ondersteunt haar rechterborst. Bah, ijskoude esthetica.