Familie Vampier in gevecht om bloed

Voor de tere kinderziel is het poppenspel van Neville Tranter niet geschikt en het poppenspel in Vampyr kan zelfs de tere ziel van volwassenen te zeer belasten. Vampyr is, zoals de titel belooft, een griezel-gruwelijk sprookje.

Een duistere plek tovert Tranter tevoorschijn, een donker bos dat even spaarzaam als akelig wordt belicht zodra de speler het toneel betreedt, eerst nog zonder poppen. Zijn personage draagt een dikke bril en luistert, naar het bos en naar de schepsels die hij moet beschermen. Want dit angstige mannetje is een aartsengel en het eerste wezen dat zijn bescherming opeist is een oude vampier.

Om te overleven heeft deze Olav, met vleermuisoren, lange slagtanden en groene glinsterogen, een vrouw nodig om leeg te drinken, en wel op staande voet. Alleen heeft zijn zoon dezelfde behoeften. Pubervampier Romero nam eerst nog genoegen met ratten, maar dat menu volstaat niet meer.

Jan Veldman schreef voor Tranter een verhaal over een vader-zoon-conflict dat op de spits wordt gedreven omdat er maar één vrouw beschikbaar is. Nou ja, een meisje, ziek en hulpeloos, door haar wanhopige vader in het bos achtergelaten. Zo brengt de schrijver een tweede vader-kind-constellatie in het spel en beide vaders vallen tegen. De mens-vader past niet goed op zijn dochtertje. De vampier-vader is egoïstisch en kaapt het meisje weg. De bitterheid die dan over de zoon komt, is een mooi moment.

Die vampier-zoon is ook de mooiste pop, de meest ontroerende. Tranter gaf hem slungelige ledematen, een kromme rug en grote, vertwijfelde ogen: een monster én een eenzame jongen, die in het meisje een lotgenote vindt.

Door de kortzichtigheid van de volwassenen kunnen de jongeren niet tot ontplooiing komen. Dat is de droeve kern van Vampyr. Tranter laat zijn figuren nu eens Engels en dan weer Nederlands spreken, steeds in staccato-taal. Het maakt niet zoveel uit: de beelden spreken voor zich. De poppen, even groot als de speler, trouwens ook.

Zoveel extreme types bij elkaar zorgen wel voor inflatie. Na een voorstelling over Frankenstein en een over Adolf Hitler zou Tranter best eens een minder beladen mythe bij de kop mogen pakken. Om te kijken of hij ook met understatements overweg kan. En om het door de beeldcultuur toch al over-geprikkelde publiek te sparen.

Voorstelling: Vampyr, door Stuffed Puppet. Concept, poppen en spel: Neville Tranter. Tekst: Jan Veldman. Regie: Allan Zipson. Gezien: 17/2 Theater Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 21/6. Inl: www.stuffedpuppet.nl.