Wooden Wand & The Vanishing Voice

Het is goed dat de rock af en toe een stevige por in de linkerzij krijgt van vrijdenkers als Wooden Wand & The Vanishing Voice.

Dit New-Yorkse collectief van wisselende samenstelling is qua stijl en werkhouding verwant aan No-Neck Blues Band, Jackie-O Motherfucker en Sunburned Hand Of The Man, groepen die improvisatie niet uit de weg gaan en free jazz net zo gemakkelijk tot hun erfgoed rekenen als psychedelica, folk en, zowaar, rock.

Headbangen is er niet bij op Gipsy Freedom, maar in de langere nummers roept de groep een spanning op die gerust trancematig mag heten.

Het dik twintig minuten voortmeanderende Dead End Days With Caesar doet nog het meest denken aan een Krautrock-jamsessie bij een kampvuur gestookt met wel heel vreemde houtblokken. Dit is muziek die uit een bedwelmd collectief onderbewustzijn op komt borrelen.

Ook op kleinere schaal schiet dit album in de roos, zoals in de duetten voor saxofoon, respectievelijk drums en stem die de plaat openen en afsluiten. Zelfs een bizar, garagerockerig niemendalletje als Don't Love The Liar, inclusief maffe videoclip, behoort tot de mogelijkheden.

Wooden Wand & The Vanishing Voice spelen op 3 maart op Tegentonen in Paradiso te Amsterdam.

Jacob Haagsma

Wooden Wand & The Vanishing Voice: Gipsy Freedom (5RC, distr. Konkurrent)