Lucie zingt een weke ballad

De Britse zangeres Lucie Silvas - zo'n lief meisje - maakte een cover van de toch al wat weke hardrock-ballad 'Nothing Else Matters' van Metallica.

Elke hardrockgroep heeft zijn zachte kant. Vroeg of laat verweekt elke hardrocker en zingt hij een langzaam, sentimenteel lied. Zo maakten de oerhardrockers van Led Zeppelin in 1971 het slepende 'Stairway To Heaven'. Een jaar eerder waren hun geestverwanten van Deep Purple hun voorgegaan met 'Child In Time', een nummer dat de voor hardrock typische hoge vocalen combineert met een laag tempo. Hetzelfde geldt voor 'November Rain' uit 1991 van Guns N' Roses, een van de populairste hardrockbands van de jaren negentig. Als altijd zingt Axl Rose hierin met zijn akelige, snerpende stem, maar hij probeert ook 'gevoelig' te zingen.

Al deze hardrock-ballads hebben een buitengewone lengte. 'November Rain' en 'Stairway To Heaven' duren bijvoorbeeld bijna negen minuten. En hoewel de teksten van de hardrock-ballads vaak onbegrijpelijk zijn, is wel altijd duidelijk dat ze over de Grote Dingen In Het Leven gaan, zoals liefde en lijden, heel erg lijden. Samen met de onveranderlijke vette akkoordenreeksen zorgen deze kenmerken ervoor dat hardrock-ballads altijd bombastisch zijn: als hardrockers zacht zijn, zijn ze dit mateloos.

Grappig genoeg zijn juist deze atypische stukken van hardrockgroepen uitgegroeid tot de publiekslievelingen. Jaar in, jaar uit staan 'Stairway To Heaven', 'Child In Time' en 'November Rain' hoog in de Top 2000 of 3000 aller tijden. Maar hoe populair de hardrockballads bij het grote publiek ook zijn, ze worden niet vaak gecoverd. Gezien hun status als hoofdwerken van de softe hardrock zijn 'November Rain' en 'Child In Time' zelfs opvallend weinig door andere groepen opgenomen. Van 'November Rain' zijn bijvoorbeeld alleen versies bekend van de volstrekt onbekende Countdown Singers en Time In Malta.

'Nothing Else Matters', de ballad uit 1991 van de speedmetalgroep Metallica die ook altijd hoog eindigt in de Toppen Aller Tijden, voldoet aan alle kenmerken van de hardrock-ballad. Het nummer duurt lang, kent een zware akkoordenreeks en heeft een onbegrijpelijke maar onmiskenbaar ernstige tekst. Maar anders dan de meeste andere hardrock-ballads, is het wel vaak gecoverd: minstens twintig keer. Een flink aantal van de covers komt voor rekening van andere metalgroepen, die zich ook een keer van hun zachte kant willen laten horen, zoals Metallic Assault in 2001 en Apocalyptica in 1998. Maar ook de Wiener Sängerknaben namen er in 2002 een versie van op. Helaas is deze moeilijk te vinden, maar je kunt je er wel een voorstelling van maken: een galmend 'nozzieng els metthers' in de Weense Stephansdom.

De afgelopen maanden stond de Britse zangeres Lucie Silvas in de Nederlandse Top 40 met haar uitvoering van de Metallica-ballad. Silvas, die haar carrière begon als componiste en achtergrondzangeres en nu een paar jaar bezig is met een succesrijke eigen carrière, zet het toch al looiige 'Nothing Else Matters' nog eens extra zwaar aan. In de lange intro spelen strijkers een hoofdrol, vervolgens neemt ze de eenvoudige melodie over met haar piano en begint te zingen: 'So close, no matter how far / Couldn't be much more from the heart / Forever trusting who we are / And nothing else matters.' Zoals het hoort bij een hardrock-ballad zingt ze gedragen; tegen het einde begint ze zelfs een beetje te jodelen als Mariah Carey.

Met haar cover, vol strijkers en plechtige zang, sluit Silvas aan op de versie van 'Nothing Else Matters' die Metallica zelf in 1999 maakte met een symfonie-orkest. Metallica's zelfbecovering uit 1999 was al een softe hardrockballad in overtreffende trap, maar Lucie Silvas voegt hier nog een dimensie aan toe. Haar cover is een diep ernstig, trekkend lied, gezongen door een lief en bezorgd ogend meisje achter een grote vleugel en daardoor weker dan week.

Rectificatie / Gerectificeerd

Op de fotomontage bij het artikel Lucie zingt een weke ballad (20 februari, pagina 18) staat niet Kirk Hammet van de band Metallica afgebeeld, maar James Hetfield van diezelfde band.