Het beeld

Volgens Saskia Dekkers, correspondent van het NOS Journaal in Parijs, wil 63 procent van de Fransen bij de eerstvolgende presidentsverkiezingen op Ségolène Royal (52) stemmen. Haar belangrijkste concurrent om de socialistische kandidatuur in de wacht te slepen is de huidige partijleider François Hollande, toevallig ook Ségolène's echtgenoot.

Het journaal van zondag bevatte straatinterviews met Fransen die meenden dat het land wel aan een vrouwelijke president toe zou zijn. Voordat we omsingeld raken door Angela Merkel, Freya van den Bossche en Ségolène Royal moesten we eerst maar eens de treurige stand alhier opnemen.

Onze enige twee vrouwelijke politieke leiders, Femke Halsema (GroenLinks) en Lousewies van der Laan (D66), bestieren kleine partijen die weinig uitzicht bieden op het hoogste ambt. Maar ook op televisie lijkt politiek in beeld vooral een mannenzaak. De enige vrouwelijke interviewers van belang zijn Clairy Polak (Nova, VARA) en Catherine Keyl (MAX & Catherine). Net als de vrouwelijke politici worden beiden regelmatig elders op de hak genomen, om niet te zeggen: geridiculiseerd. Datzelfde lot treft nogal eens bewindsvrouwen als Verdonk, Van der Hoeven, Peijs, Schultz van Haegen en eurocommissaris Kroes.

Dit weekeinde werden de empathische tekortkomingen van mannelijke televisiepresentatoren af en toe pijnlijk duidelijk. Het beste gesprek was nog in travestie. In de seizoensopening van Raymann is laat (NPS) oogstte de besnorde tante Es alias Jörgen Raymann opmerkelijk veel sympathie en geduld bij de gevreesde Amerikaanse macho-rapper 50 Cents.

Getergd was daarentegen de reactie van schrijfster Betsy Udink op interviewer Peter van Ingen in Buitenhof (Ned.3). Hij vroeg haar nietsvermoedend of ze als vrouw van de Nederlandse ambassadeur in Pakistan, nu in Turkije, geen diplomatieke moeilijkheden zou kunnen veroorzaken met haar kritische boeken over islamitische samenlevingen. Ze repliceerde of Van Ingen soms bezorgd was dat ze niet op tijd thuis zou zitten met de thee en vroeg waarom hij in drie uur Zomergasten met haar man (Marcel Kurpershoek in 1995) dan nooit naar haar lot had geïnformeerd. De vraag was vermoedelijk niet seksistisch bedoeld, maar pakte helaas wel zo uit.

Ook in Woestijnruiters (VARA) vergisten Jeroen Pauw en Paul Witteman zich in de toon bij gesprekken met minister Rita Verdonk (Vreemdelingenzaken, VVD) en Hella de Jonge, schrijfster van een boek over de tweede generatie van oorlogsslachtoffers. Verdonk aanspreken op haar vermeende gebrek aan warmte en emotionaliteit inzake schrijnende asielaanvragen is futiel en verraadt verborgen vooroordelen over vrouwen met macht.

Veel subtieler waren de misverstanden in het gesprek met Hella de Jonge, die soms bijna schuil ging achter de schouders van de beide heren. Ze had de moed haar heftige eigen ervaringen stevig bij de naam te noemen: wat het betekent om niet gewenst te zijn als jood of allochtoon, en dan ook nog eens een last voor je moeder en je vader, die in jou een 'levend medicijn' voor hun verdriet zagen. Deze schrijnende zaak werd weliswaar keurig aangehoord, maar er kwam geen zichtbare reactie, geen herkenning. Dat had Catherine Keyl beter gedaan.