Vechtsport

Eerst een donker steegje, dan linksaf door een lage deur en ik bevind me in de verlaten ont-spanningsruimte van de Haagse sportschool Buh-Si-Do. Op een televisie speelt een instructievideo. Van een Muay Thai meester van middelbare leeftijd met een forse hoornen bril en een scheve kaak. Het beruchte Thais boksen, een van de weinige mogelijkheden voor de Thaise jeugd om aan het uitzichtloze bestaan te ontsnappen. Na de band bekeken te hebben, zoek ik me een weg richting de geluiden uit het sportzaaltje. Waar hevig zwetende, in dreigend zwart geklede mannen worden gedrild door een vrouwspersoon met het postuur en de stem van een badjuffrouw. Er klinkt zachte slangenbezweerdermuziek uit een minisetje, het onvermijdelijke boeddhabeeldje wordt belicht door een spaarlampje en aan de muur hangen diploma's. Om de echtheid nog eens te benadrukken van het officieel in het verre Thailand opgeleide, wereldwijd erkende en bij het ASA, IMTF, MTBD, JBN en EMTF aangesloten lerarenkorps. De vechtsportwereld wordt geteisterd door wildgroei en ook in het Haagse is het niet pluis. Maar niet hier. Moeders wil is wet, haar instructies moeten subiet worden opgevolgd. Zo niet, dan dienen haar leerlingen zich tientallen malen op te drukken. Ooit werd hier ook les gegeven aan het Haagse politiekorps, maar dat vond het uiteindelijk te bezwaarlijk en ingewikkeld worden om medecursisten te moeten oppakken en vastzetten.

Foto en tekst Freddy Rikken