Column

Te doen

Heb zo te doen met dat sneue volk dat kaarten heeft voor het ABN-tennistoernooi in het Rotterdamse Ahoy'. Alles wat een beetje kon tennissen heeft inmiddels afgebeld en het gerucht gaat dat het muurtje als eerste is geplaatst. De NOS gaat al die tweedehands potjes uitzenden. Het publiek hangt met een lauwe sancerre in de hand rond de lopende buffetten, de spelers slenteren zich voor veel te veel geld door de partijen en de reporters geeuwen hun verslagen in de microfoon. Mooi beeld van een ontredderde welvaartsstaat. Maar goed: iedereen is weer een paar uur van de straat. Hoop dat ze ook nog een keer gaan waven.

Heb zo te doen met de sportjournalisten die aan Ireen Wüst moesten vragen naar welke muziek ze op haar iPod luisterde. Dus je bent journalist, je moet naar dat aardige meisje, stelt de vraag en daarna moet je het ook nog opschrijven of in een camera vertellen. Je moet aan het klootjesvolk melden dat Ireen Wüst naar Jan Smit luisterde. Indrukwekkend moment. De journalist zal nu stotteren: de mensen willen dat nou eenmaal weten. En dan ga je het vragen. Zouden de journalisten namens mij nog willen vragen wat ze zoal ontbijt en of ze thuis een dekbedovertrek van de Hema heeft en wat haar lievelingsvla is. De mensen willen dat zo graag weten.

Het absolute hoogtepunt van de Olympische Spelen is het weergaloze dichtwerk van Ivo de Wijs dat hij vrolijk voordraagt in het NOS-programma Café Torino . Juweeltje na juweeltje is er uit zijn pen gelopen en ik zou hem willen smeken of hij ze wil bundelen. Ze zijn prachtig. Het is werkelijk olympisch goud. En is er misschien een sportjournalist die aan Ivo wil vragen welke inkt, wat voor soort pen en hoeveel-grams papier hij gebruikt heeft en welke muziek hij doorgaans in de auto draait? Ook wil ik weten of hij katoenen sokken draagt en wat voor kleur de deur van zijn schuurtje heeft. De mensen willen dat zo graag weten.

Wat ik nog meer leuk vind aan Turijn? De bloopers en de tragiek. Het Chinese kunstschaatsmeisje in spagaat op het ijs, de Nederlandse ploeg die onderuit gehaald wordt door Sven Kramer, de valse starter van Marianne Timmer en de mevrouw op het rodelsleetje die bewusteloos over de finish kwam. Ik had het mooi gevonden als ze was overleden en toch goud had gehaald. En dat de familie daarna had besloten dat ze in het olympisch vuur gecremeerd zou worden. Mooi heroïsch slot van een verder zinloos leven.

En ik heb te doen met Bram M., de niet afgeperste advocaat van Willem Holleeder. Bram is boos op de mislukte politicus Fredje Teeven die tegenwoordig weer officier van justitie is en die allerlei kroegpraat en achterklap over Bram in het strafdossier heeft opgenomen. En die er niet uit wil halen. Er zouden compromitterende beelden van Bram in omloop zijn en op basis daarvan zou hij afgeperst kunnen worden. Ik denk dan aan het beruchte dansje met de oh zo frisse Desi Bouterse. Verder zou Willem kantoor bij hem houden, zijn hele gebouw hebben volgehangen met spionage-apparatuur en zijn vrouw zou iets buitenechtelijks hebben met een misdaadjournalist. Bij ons thuis hebben we al een pooltje gemaakt met wie ze bijklust. Mijn kinderen denken aan de onberispelijke Peter R. de Vries, terwijl ik het houd op die kale van De Telegraaf.

Of ik Bram zijn boosheid begrijp? Natuurlijk. Een privé-leven hoort niet op straat. Maar uit zijn mond klinkt het alleen een beetje ongeloofwaardig. Hij zit namelijk zelf bij het roddelprogramma RTL Boulevard waarin ook mijn NRC-collega Albert Verlinde dagelijks drie kwartier gezellig kakelt over de schaamlippen van Patty Brard, de prostaat van Gerard Joling en de aambeien van Emile Ratelband. Persoonlijk vind ik het voor een zogenaamde topadvocaat sowieso een gênant schnabbeltje. Je bent of dom of ijdel of allebei als je aan dit soort steunkousprogramma's meedoet. Wat hij nu moet doen? Ik denk een goede advocaat erop zetten. Of een paar zware jongens langs sturen. Maar die moet je dan wel kennen.