Het zelf is zoek

Karel Knip meldt (W&O 11 februari) het ontslag van NASA pr-medewerker Deutsch omdat hij probeerde 'wetenschappelijk materiaal aan te passen [...] of te filteren'. Graag had ik in datzelfde kader een gezonde terughoudendheid gezien in het voorpagina-artikel van diezelfde wetenschapsbijlage, waarin wordt gesuggereerd dat autisten geen ‘zelf’ zouden bezitten en waarbij het weer één en al hersengebieden en hersenscans is wat de klok slaat.

Deze zienswijze en aanpak, waarvan de mainstream van de hedendaagse psychologie en psychiatrie doortrokken is, is geheel gebouwd op gissingen en tendentieuze interpretatie van waarnemingen. De ziektegevallen van het psychiatrisch handboek DSM IV, waar in een kadertje aan wordt gerefereerd, zijn bijvoorbeeld grotendeels vastgesteld door ‘democratische stemming’ onder psychiaters en is niet gebaseerd op eerlijk en onbevangen onderzoek.

De financiële belangen van met name de psychofarmaca-branche van de farmaceutische industrie, die een continue botte stuwkracht zijn achter het verstevigen van een mechanistisch mensbeeld en de daaruit voortvloeiende – vooral chemische – aanpak van ‘geestesziekten’, gaan die van NASA een factor 10 of meer te boven. Moet ik de strijd om de menselijke geest (in de oorspronkelijke betekenis van het woord) als gestreden en verloren beschouwen?