Christopher Walken op zijn best

Het lijkt de laatste tijd alsof we acteur Christopher Walken alleen nog maar dansend en zingend te zien krijgen. In de geweldige Fatboy Slim-clip 'Weapon of Choice' natuurlijk, waarin Walken de zwaartekracht tartend een hotellobby onveilig maakt. Hij kreeg er een speciale MTV Award voor, omdat hij zijn eigen choreografie had gemaakt. En binnenkort is hij te zien in de sing-a-long-musical Romance & Cigarettes van John Turturro, waarin hij als Cousin Bo Susan Sarandon op muzikale wijze helpt wraak te nemen op haar overspelige echtgenoot.

Maar als je er goed over nadenkt slaagt de acteur met het meest criminele gezicht van Amerika er altijd wel in om een of andere frivoliteit in zijn films te smokkelen. En dan meestal een dansje. Een paar passen, een onverwacht tikken met de voet, even een snelle heupbeweging. Zijn personages mogen nog zo onbewogen en hardboiled in de wereld staan, zo'n kleine swing maakt ze nog onberekenbaarder dan ze al waren.

Het is het handelsmerk van de acteur uit Queens, die zijn geboortenaam Robert in Christopher veranderde, toen hij, als getrainde danser, voortijdig zijn opleiding verliet om in de chorus line van Broadway-musicals te gaan optreden. Acteur werd hij er per ongeluk ook nog bij.

In het zojuist met wat oude promotie-extra's opgepimpte op dvd verschenen King of New York is hij op z'n best. Ongenaakbaar, hard, een crimineel met een geweten in een wereld waarin je alleen iets aan een geweten hebt als je de macht hebt. Die cynische filosofie komt uit de koker van regisseur Abel Ferrara, een soort Martin Scorsese in het kwadraat. De zelfkant van New York is zijn habitat, een geperverteerd soort katholicisme is zijn redding en zijn kwelgeest.

In King of New York komt dat tot uitdrukking als de net uit de gevangenis ontslagen crimineel Frank White (Walken) bij wijze van extra boetedoening iets goeds wil doen voor de armen in zijn stad en een ziekenhuis wil bouwen en een einde maken aan de drugshandel in New York. Dat hij daarvoor weer moet vervallen in zijn oude gewoontes mag geen verbazing zijn. Hier is het doel wat telt, niet de middelen.

Zijn dansje komt als hij tegenover zijn oude concurrenten staat. Links, rechts, even heen en weer met de heupen, een vingerknip, en een lach breekt de spanning. Vanaf dat moment wordt de bendeoorlog waarin hij zich moet begeven pas echt ernst.

Dana Linssen

King of New York Film: **** Extra's:***