Bevrijdend en dansbaar leed

Concert: Two Dollar Pistols. Gehoord: 15/2, Paradiso, Amsterdam. Herh.: 19/2 De Bosuil, Weert.

De benedenzaal van Paradiso, met z'n gewelfbogen en gekleurde spotjes, plastic stoelen en zelfs een soort palmboompje, lijkt op een kruising van een slechtlopende nachtclub en een campingkantine. Op elk van de ronde tafeltjes staat een kaars in een groen glas. Het spookachtige licht zet de gezichten van de bezoekers in een ziekelijk schijnsel. De band die allang zou hebben moeten beginnen laat zich zien noch horen. Het publiek doodt de tijd met het bijbestellen van bier. Uiteindelijk betreedt John Howie na een uur met een opgeruimd 'How y'all doin'?' het podium en zet met zijn drie medemuzikanten het eerste liedje in. Howie - als altijd voorzien van een witte cowboyhoed en tochtlatten à la Elvis - heeft eens gezegd dat Two Dollar Pistols een countrygroep is die houdt van r&b, rockabilly en de Beatles, maar dat het niet een rockgroep is die van country houdt. Woensdagavond was het toch vooral een band die honky-tonk speelde: countrymuziek die geschapen is om ook in de rauwste kroeg boven de vechtpartijen uit te klinken. Met teksten die gaan over mannen die maar niet snappen waarom hun vriendin ervandoor is gegaan. En die daarom nog maar eens inschenken.

Vechtpartijen waren er niet, maar het bleek een goede zet om het publiek zichzelf alcoholisch te laten opwarmen. Deze muziek neemt men het beste tot zich terwijl men de wereld door de bodem van een bierglas bekijkt. Veel leed kwam voorbij, maar de opstapeling werkte toch bevrijdend omdat een eventueel eigen ongelukkig liefdesleven daarbij vergeleken wel in het niet moest vallen. Bovendien bleef het tempo altijd dansbaar. Want bij honky-tonk vertikt de muziek het om zich ook maar iets van leed aan te trekken. You bring the heartache/I'll bring the tears, zong Howie, en You ruined everything, en bij elke 'ruined' brak zijn stem, als door emotie verstikt. Heel mooi, je zou bijna gaan wensen dat je ongelukkig was.

Behalve uit veel eigen werk werd geput uit het oeuvre van onder andere Johnny Cash, Charlie Pride en van de vorig jaar overleden voormalige bajesklant Johnny Paycheck, wiens It Won't Be Long, Honey (And I'll Be Hating You) een gulle vertolking kreeg.