Matty & Hugo

Met beiden verkeer ik op goede voet, dus ik noem ze gewoon bij hun voornaam. Daarom zeg ik: Matty (Verkamman) en Hugo (Borst), waar zijn jullie toch mee bezig?

Matty ken ik als een auteur die werkt aan een oeuvre over de geschiedenis van Oranje dat zijn weerga niet kent. Hugo ken ik als de schrijver van de mooiste voetbalverhalen denkbaar. Beiden zijn succesvol en genieten op voetbalgebied groot aanzien. Vraag is dus wat het edele tweetal heeft bezield om zich te lenen voor betaalde adviezen aan de firma Nike.

Dankzij de instructies van Matty en Hugo zal het Nederlands elftal op het WK in Duitsland aantreden in 'nostalgische' kledij, die verwijst naar 1905 ('uittenue') en 1959 ('thuistenue').

In dubbel opzicht vind ik dat curieus. Ten eerste zag ik liever spannende, toekomstgerichte shirts dan deze behaagzieke en brave outfits uit een tijd dat Oranje bovendien weinig voorstelde. Maar belangrijker nog is het feit dat een journalist zich niet moet laten betalen door zijn onderwerp.

Noem mij een ouderwetse purist - wat Hugo gisteren telefonisch deed. En het gaat maar om shirts - waar Matty mij vanochtend op wees. Ongetwijfeld menen ze het wanneer ze zeggen dat ze na hun hand- en spandiensten voor Nike hun eigen mening zullen blijven geven.

Maar voor het publiek is dit alles verwarrend. Na alle publikaties deze week over de ruzie tussen Nike en de twee 'adviseurs' (iets over de financiële afwikkeling) kunnen eventuele opvattingen van hen over het uiterlijk van Oranje moeilijk meer zuiver worden gepercipieerd.

Wat bijvoorbeeld te denken van de laatste Voetbal International? In een omslagverhaal over de Oranje-tenues veegt Matty de vloer aan met Adidas. Deze concurrent van Nike had het Oranje-shirt in de jaren zeventig 'verkracht'. Nike daarentegen 'heeft oog voor het verleden'. Na lezing van het stuk wist ik eventjes niet meer of ik werd toegesproken door de journalist Matty of de Nike-adviseur Matty.

Ex-Trouw-verslaggever Matty is geen journalist meer, zegt hij. Hij is uitgever. Maar, zeg ik, hij is ook columnist en auteur voor Voetbal International. Ik snap best dat Matty en Hugo zich stoorden aan de lelijke vormgeving van Oranje. Maar wat lastiger te begrijpen is: dat ze hun onvrede daarover en hun eventuele adviezen niet gewoon verwoorden via de podia die ruimschoots - vrij en onverveerd - tot hun beschikking staan.

Nu zit het duo opgescheept met onduidelijkheid over hun rol in voetbaldiscussies én met een advocaat die hun de wel erg a-journalistieke instructie heeft gegeven om voorlopig niet met de pers van gedachten te wisselen (al stonden ze mij beiden wel off the record te woord).

Jongens, mijn gratis advies: hou op het die onzin.