Knorren op de woensdagmorgen

Een tijdje geleden dwong de leiding van deze krant alle NRC-correspondenten een videocolumn in te spreken. Ik maakte toen duidelijk geen kandidaat te zijn voor de opvolging van Charles Groenhuijsen, maar ik vrees het ergste voor de toekomst.computer

Dit is het tijdvak der dilettanten. Iedereen blogt, podcast, filmt, fotografeert, maakt radio en tv. Iedereen kan alles en doet alles, resultaat is een wereldwijd spinrag van gepruts, geflits en gekakel. Het internet als een debat tussen cocaïneverslaafden: iedereen praat, niemand luistert.
Als correspondenten laat ons dat ook niet onberoerd. Aangevuurd door functionarissen die bang zijn de trein te missen, kunnen wij niet langer gewoon stukjes schrijven. Wij houden ook een weblog bij, gaan 24 uur per dag, 7 dagen per week het nieuws updaten voor de website, verzorgen radio- en televisie-uitzendingen, maken standups voor onze videotelefoon, leiden ‘s avonds een talkshow en werken in het weekeind op ons gemak aan documentaires, boeken en tekenfilms. Leve de toekomst!
Okay, ik raaskal. Vandaag wilde ik het eigenlijk hebben over die videocolumn van toen, ‘svoi’ geheten, want er is weer iets gebeurd in de Pottenbakkersstraat. Maar daarvoor heb ik nu geen tijd meer, doei!