Jordaanvallei deel “unilaterale afscheiding'

Generaal Zeevi krijgt zijn zin. De Jordaanvallei is met een serie militaire maatregelen de facto geannexeerd, zoals deze Israëlische militair/politicus bepleitte.

Route 90, de weg door de Jordaanvallei, is een paar jaar geleden omgedoopt tot de Gandhi Road. In kleinere letters staat vermeld dat de weg is opgedragen aan de nagedachtenis van Rehavam Zeevi, de in 2001 door een Palestijn vermoorde generaal/politicus die de bijnaam Gandhi verwierf, omdat hij een keer kaalgeschoren en met slechts een handdoek om zijn middel de eetzaal van zijn kibbuts betrad.

De naam van de enige grote weg door de Jordaanvallei, deel van de in 1967 bezette Westelijke Jordaanoever, getuigt van een verbijsterende ironie. Als generaal en politicus heeft Zeevi zich zijn professionele leven lang ingezet voor de verwijdering van alle Arabische Palestijnen uit het gebied tussen de Middellandse Zee en de rivier de Jordaan. Hij was pleitbezorger van het gedwongen verplaatsen van alle Palestijnen, die hij “luizen“ en “een kankergezwel“ noemde, naar Jordanië dat, om dat doel te bereiken, moest worden bezet door het Israëlische leger.

Als commandant van het centraal militair district was Zeevi verantwoordelijk voor het beschermen van de 21 Israëlische nederzettingen in de Jordaanvallei. Tot zijn dood pleitte hij voor het afsluiten van de toegang van Palestijnen tot de vallei.

Dat proces is het afgelopen jaar met de gereedkoming van vier grote militaire controleposten en een nieuw pasjesregime vervolmaakt. Geen enkele Palestijn, behoudens de 53.000 Arabieren en Bedoëienen die kunnen aantonen dat zij in de vallei wonen, mag het gebied meer betreden, ook niet als hij er land bezit. Het leger heeft via de persdienst het bestaan van het nieuwe regime bevestigd.

De afsluiting van de Jordaanvallei voor Palestijnen en uitbreiding en verdere ontwikkeling van de nederzettingen (veebedrijven, bananen- en citrusplantages) is onderdeel van het door premier Sharon ontwikkelde beleid om Israël plus een flink deel van de Westelijke Jordaanoever af te scheiden van de Palestijnen. Waarnemend premier Olmert heeft het beleid van “unilaterale afscheiding' volledig overgenomen van Sharon. Behoud van de Jordaanvallei als noodzakelijke voorwaarde om de rest van de Westelijke Jordaanoever onder controle te kunnen houden en vijandelijke legers buiten de deur te houden, was al onderdeel van het Allonplan van 1967. “Het is ondenkbaar dat wij de controle van de oostelijke grens [met Jordanië] ooit zullen afstaan“, aldus Olmert.

Het gaat echter niet alleen om de grens, maar over een brede strook land van de Dode Zee, via verenigd Jeruzalem naar het noorden, dat ongeveer een derde deel van de Westelijke Jordaanoever beslaat. Olmert is niet voornemens daarover te gaan onderhandelen met de Palestijnse Autoriteit.

De facto komt dat erop neer dat de Jordaanvallei is geannexeerd door Israël. Alleen joodse Israëliërs mogen zich hier vestigen, alle Palestijnse activiteiten (huizenbouw, vestiging van agrarische bedrijven, gebruik van wegen door taxi's en bussen) zijn in de praktijk verboden, omdat voor iedere handeling een vergunning aangevraagd moet worden - vergunningen die nooit worden verstrekt door de afdeling van het leger dat de Palestijnse gebieden onder Israëlische controle bestuurt.

“De sluiting van de Jordaanvallei betekent dat veel Palestijnen die leven in de gebieden aan de rand van de vallei daar niet meer kunnen werken, hun families niet meer kunnen bezoeken en niet meer naar hun landerijen kunnen“, aldus de Israëlische mensenrechtenorganisatie B'tselem. Duizenden Palestijnen worden of zijn gedwongen te verhuizen, omdat zij hun middelen van bestaan kwijtraken doordat hun landerijen onbereikbaar zijn geworden of de producten alleen nog via lange en kostbare omwegen geëxporteerd kunnen worden.