Britten

Het is onmogelijk om naar Benjamin Brittens liedcyclus Les illuminations te luisteren zonder geagiteerd mee te wippen met de spookachtige strijkers in La fanfare. 'Het mooie aan Brittens orkestliedcycli is dat ze überhaupt bestaan', schrijft tenor Ian Bostridge koeltjes in de toelichting. Erg verbazend is dat toch niet; Britten componeerde veel voor zijn levenspartner, tenor Peter Pears. Maar inderdaad; orkestliedcycli zijn buiten Mahler, Strauss en Berlioz niet dikgezaaid, en zeker niet voor tenor.

Toch zijn Brittens orkestliederen interessant om meer dan alleen hun bestaan; de cyclus Les illuminations door de theatrale, soms sensuele verklanking ('Being Beauteous') van Rimbauds teksten, de beroemdste cyclus Serenade om de romantische mengkleuren van tenor en hoorn en de diepzinnige duisternis van de Elegy. De cyclus Nocturne tenslotte om de uitgelezen kans de soloblazers van de Berliner Philharmoniker op een kamermuzikale manier aan het werk te horen.

Ian Bostridge is met zijn slanke geluid en messcherpe voordracht een liedinterpretator van wiens stijl je wel of niet kunt (blijven) houden.

Ook hier klinkt zijn dictie in alle teksten erg bestudeerd, maar zijn gevoel voor en begrip van Britten en de teksten van o.a. Coleridge, Shakespeare en Wordsworth zijn moeilijk te evenaren. Dirigent Simon Rattle waagt zich hier met een delegatie van de Berliner Philharmoniker aan repertoire waaraan de Berlijnse musici niet erg gewend zijn, maar waarin ze wel excelleren.

Mischa Spel

Benjamin Britten/Ian Bostridge/Berliner Philharmoniker o.l.v. Simon Rattle. (7243 5 58049 2 1 )