'Anatol' is monument voor de wellustige man

Ze heten Mathilde, Cora en Bianca en maken deel uit van het leven van Anatol, een man in de greep van de verleiding. Allemaal hebben ze hetzelfde gezicht, dezelfde bekoorlijkheid. En Anatol bemint ze allen even hartstochtelijk. Vriend Max is erbij als nuchtere tegenstem en getuige.

Een zinderend drietal van theatercollectief 't Barre Land brengt de voorstelling Anatol (1893), van de Weense arts en schrijver Arthur Schnitzler, in zeven eenakters te tonele. Met Vincent van den Berg als onnavolgbare Anatol en Margijn Bosch als al zijn liefdes. Ingejan Ligthart Schenk is de rustige Max, die vrouwen slechts op vriendschappelijk niveau apprecieert.

Op het toneel staan wel vijfenvijftig dozen, waarin Anatol de herinneringen aan al zijn vrouwen bewaart. In de mooiste eenakter, Episode geheten, legt Anatol Max uit hoe hij zijn minnaressen gedenkt. Niet in naam, maar in moment. Alle dozen hebben een vers, een woord, een opmerking als opschrift. 'Geen namen - want Marie of Anna konden ze uiteindelijk allemaal heten.' Er zitten haarlokken in, boze brieven, een vergane roos. Weggooien kan hij ze niet, dat is zijn vorm van trouw.

Wat de voorstelling vaart geeft, zijn de terugkerende erupties van energie. Er zijn ook momenten van spelersverwarring en met name Ligthart Schenk is niet altijd goed te verstaan. Sommige overgangen zijn slordig, niet elke scène is even intrigerend. Maar die hobbels verdwijnen in het niet als Vincent van den Berg steeds opnieuw de koortsige sfeer weet aan te wakkeren en daarbij zijn medespelers meesleept.

Tussen Van den Berg en Margijn Bosch werkt die koorts het beste. Bosch is als een kameleon, soms koket, soms hautain, soms toegewijd, maar steeds even begeerlijk in haar witte geborduurde voorbindjurk met ontbloot ruggetje.

Anatol is een monument voor de wellustige man. Een man die consequent het groenere gras aan de overkant verkiest, die zelfs op de dag van zijn huwelijk de schone Ilona liefheeft - uiteraard niet de dame met wie hij in het huwelijk gaat treden. 'Je trouwt altijd met een ander.'

De acteurs blijven dicht bij de tekst, die ze zelf vertaalden. Van den Berg toont een man die niet doet alsof hij slachtoffer is van zichzelf, maar die vol vertrouwen zijn hartstochten volgt zoals een ander zijn neus.

Zijn diepgaande verrukking over zijn eigen passie bestaat tegelijk met de inwisselbaarheid van al zijn liefdes.

De spelers laten die paradox tot het einde toe in tact en genieten ervan.

Voorstelling Anatol door 't Barre Land. Tekst: Arthur Schnitzler. Spel: Vincent van den Berg, Margijn Bosch en Ingejan Ligthart Schenk. Gezien: 2/2 Theater Kikker, Utrecht. Tournee t/m 31/3. Inl. (030) 231 6142 of www.barreland.nl