Oma Hedrick

Hoe lang van tevoren wist Chad Hedrick al dat hij de vijf kilometer ging winnen? Een maand, een halfjaar? Tijd genoeg in ieder geval om tijdens een familiebezoek in homestate Texas het fotoalbum erbij te pakken. Wie gunde hij het eerbetoon in Turijn? Oma. Op de kop af dertien jaar dood als hij de vijf kilometer in Turijn zou rijden.

En zo geschiedde.

Chad Hedrick reed zijn rondjes naar goud en zocht de camera op. Hij was echt geroerd vanavond. Er keek van boven iemand mee. Het lichaam was inmiddels dertien jaar vergaan, maar de geest van het oudje priemde door het dak van de schaatshal heen. 'Ik ben emotioneel', zei Chad Hedrick. Ik zag het er niet aan af, hij leek me hooguit blij. Beweren dat je emotioneel bent, het is als iemand die zegt dat hij sprakeloos is.

Mijn oma is ook dood. Al jaren. Geen idee in welk jaar ze stierf. Ik weet nog dat ze lief was en draaiende platen op onze pick-up tot stilstand dwong door haar volle hand erop te leggen. Dát onthoud je. Of dat ze een buurvrouw in het tehuis had met één oog. Maar vraag me niet naar haar sterftedatum. Geen idee.

Chad Hedrick speelt de vrije Texaanse jongen met verve. De roddels over titties and beer achtervolgen hem al een tijd. Hij bestrijdt ze met een lach. Misschien dat hij inderdaad af en toe zijn toevlucht zoekt in een melkzachte buik of een flesje van het een of ander. Maar één ding zet hij nooit uit zijn hoofd, zelfs niet tijdens het vrijen en drinken: de geldingsdrang om te winnen.

Na zijn onverschrokken vijf kilometer zocht hij met een agressieve frons naar een prooi op de tribune. Hij zag de vrouw van president Bush staan. Het was maar goed dat er een hek tussen die twee stond. Chad had nog wel wat energie over om mevrouw Bush even van jetje te geven in het land waar macho een eretitel is.

De ene helft van wat Hedrick zegt is gelogen, de andere helft bluf. Een perfecte combinatie voor een schaatskampioen. Zijn manier van schaatsen vind ik formidabel. Zo lelijk, zo snel. In Nederland zijn we opgevoed met het zogenaamde 'zwieren'. Ard Schenk kwam er destijds heel ver mee, met het gebruiken van de volle breedte van de baan. Hedrick schaatst rechtuit. Hij heeft maar een baan van anderhalve meter breed nodig om op topsnelheid te komen. Hij rijdt de meest efficiënte route naar de finish.

Op de tribune stond vijfvoudig olympisch schaatskampioen Eric Heiden te kijken naar de verrichtingen van zijn landgenoot. Het is altijd weer slikken als ik Heiden langs de baan zie. Huist in hem nog die wilskrachtige jongen die manisch doortrainde terwijl zijn concurrenten uit Europa al op één oor lagen?

De saaie oogopslag van Heiden nu, die slome broek rond zijn billen. Zou het altijd zo gaan met grote helden? Ach, het kan nog erger, zag ik tijdens de opening. Achter het rode velours verscheen Luciano Pavarotti. Althans, het léék Pavarotti. Buiten beeld playbackte een andere operazanger Nessun dorma terwijl de mond in het gezicht van papier-maché met visdraadjes in beweging werd gebracht.

Mooi oud worden is een gave.

Ik denk dat Chad Hedrick nog meer prijzen gaat winnen in Turijn. Oma in de hemel heeft haar eresaluut gekregen. Wie volgt? Misschien doet Chad Hedrick er goed aan de volgende medailles zo egoïstisch mogelijk aan zichzelf op te dragen. Dan word ík verdorie emotioneel, Chad. Bakken met tranen voor jou, superieure vechtjas. Huil mee, voor je het weet sta je met wintervet in een te ruime ribbroek op de tribune te kijken naar je opvolger.