De erven Melnikov

melnikovhuis2.jpgDit stuk stond dit weekeind in de papieren krant over het Melnikovhuis. Zeer de moeite waard!
Serieus, het Melnikovhuis is prachtig. Ik bracht er een septembermiddag door met de stokoude Viktor Melnikov, tussen stapels boeken en muffe paperassen, droogboeketten en gipsen borstbeelden, brokkelende plafonds en rottend hout. De ondergaande zon viel laag zijn atelier binnen, alles kleurde sepia. Magisch.
Viktor Melnikov stierf vorig weekeind op 91-jarige leeftijd. Hij was veeleisend en ijdel, blokkeerde restauraties en provoceerde ruzies. Het Melnikovhuis moest en zou een gezamenlijk museum voor hem en zijn briljante vader Konstantin Melnikov worden. Alsof hij daardoor meer werd dan een zeer middelmatig schilder.
Maar die houding is te verkiezen boven de onverschilligheid en de hebzucht van andere familieleden. Hun geruzie bedreigt het voortbestaan van het Melnikovhuis, dat als een soort slooppand achter een wrakke schutting wegkwijnt.
Moskou, een stad vol intimiderende kolossen, moet een diamantje als het Melnikovhuis slijpen, poetsen en koesteren. Maar deze stad kennende: ze slopen het en bouwen op de plaats een replica, zes keer zo groot, lichtroze of mint gesausd, met kantoorruimte, sushibar, fitnessruimte, penthouse en parkeergarage. Zo gaat dat: kijk maar naar deze site en deze over het Moskou dat niet meer is.