Taïda Pasic (1)

Een dappere column van Leo Prick over Taïda Pasic (W&O 28 jan.) Het Nederlandse beleid is niet alleen inhumaan, maar ook onbegrijpelijk. Als het gaat om asielbeleid wordt iedere kritiek al snel weerlegd met de vraag: wat wil je dan, we kunnen toch niet iedereen opvangen? Het knappe van de column vind ik dat Prick dat soort vragen bij voorbaat onschadelijk maakt. Wat is er op tegen dit concrete meisje hier een diploma te laten halen? (Het officiële antwoord is dat er een afschrikwekkende werking van detentie moet uitgaan).

Overigens worden mensen over het algemeen gewoon opgesloten tot er een beslissing is – en dat kan lang duren, soms wel anderhalf jaar. Officieel is er in het detentiecentrum mogelijkheid tot scholing, maar dat stelt niet veel voor. Ik was onlangs voor mijn werk (ik ben predikant) in het grenshospitium in Amsterdam. Er is daar een kleine bibliotheek. De bibliothecaresse geeft daar een beetje Engels en rekenen aan de opgesloten kinderen – of probeert wat boeken te regelen voor zelfstudie. Het schijnt dat de situatie in Amsterdam dan nog gunstig is vergeleken bij Rotterdam of Schiphol.

Op dit moment loopt er via de Raad van Kerken een actie tegen het opsluiten van kinderen (www.raadvankerken.nl). De overheid stelt dat ouders er voor kunnen kiezen hun kinderen gedurende de detentie te laten onderbrengen in een pleeggezin (anderhalf jaar zonder contact dus) en dat er overigens in de centra goede voorzieningen voor de kinderen zijn, waaronder onderwijs. Daar valt wel wat tegen in te brengen. Misschien ziet u kans nog eens wat te schrijven over die vorm van onderwijs.