Rosiri (20): Kuiltjespartij

Rosiri wil met Boris Dittrich de politiek in.Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Kon het zijn dat ze nachtblind was? Rosiri staarde naar de dj op het podium. Ze zagwat bewegende kleurige vlakken, maar geen vormen van het gezicht van de man. Had je daar niet een speciaal brilletje voor? Rosiri was al een keer na het uitgaan met iemand mee naar huis gegaan en zich het leplazarus geschrokken toen de jongen in zijn woning een lamp aandraaide. Wat in de club een vlot dansende beauty lijkt, blijkt in het licht vaak een geek van het ergste soort. Rosiri had daarom tegenwoordig altijd een kleine zaklamp bij zich als ze uitging. Voor ze bij iemand achterop sprong scheen ze eerst flink in zijn gezicht. Dan wist ze zeker dat ze niet zo zou schrikken als ze hem overdag tegenkwam.

Ze bestelde een biertje en keek op haar telefoon. Officieel was ze vandaag bij haar moeder. Maar omdat Caro was begonnen met een avondstudie en ze altijd weg moest na het eten, had Rosiri besloten om de tijd te doden met uitgaan. Het was een doordeweekse dag en er was ander publiek in de cafés dan in het weekend. Rosiri voelde zich niet schuldig dat ze uitging. Ze had een acht gekregen voor haar profielwerkstuk, de examens waren nog ver weg en haar moeder beleefde haar jeugd opnieuw in de collegebanken. Caro was een stuk gelukkiger nu ze iedere avond op pad ging.

Rosiri had in cafés vaak heldere ingevingen. Ze dacht na over wat ze wilde doen na het eindexamen. Vorige week had ze een open dag van de UvA bezocht. Het toeval wilde dat Boris Dittrich op dat moment een college gaf over de missie naar Uruzgan. Rosiri, die natuurlijk wel benieuwd was naar het praatje van de D66-man, was naar binnen geglipt en als scholier tussen de tweede- en derdejaars gaan zitten. Dittrich bracht het er niet zo best van af en werd flink onder vuur genomen. Rosiri kreeg medelijden met de arme man achter het katheder en wilde hem na het college een hart onder de riem steken. Dat hij er misschien compleet naast zat met zijn standpunt over Afghanistan betekende nog niet dat het geen sympathieke kerel was.

Na afloop trok Rosiri hem aan zijn jasje en fluisterde: 'Volgens mij zijn wij familie'. De vriendelijke ogen van de D66 man keken haar verbaasd aan. 'Ik heb ook een kuiltje in m'n kin', lispelde Rosiri. Dittrich gooide z'n hoofd in z'n nek en lachte vermakelijk. 'Laat eens kijken dan', zei hij. 'Voel maar', antwoordde Rosiri. En de man die zich zo tegen de missie uitsprak voelde aan het kuiltje in haar kin. Camera's draaiden zich naar de twee mensen, studenten liepen haastig voorbij en in de verte sloeg een deur dicht. Een kuiltje in de kin is een van de zeven schoonheden, wist Rosiri te vertellen. De D66-man knikte en zei: 'Maar bij mij is het van een hockeystick.' Een paar mensen werden ongeduldig en gebaarden Dittrich dat ze hem naar buiten wilde begeleiden. 'Nou', sprak de fractievoorzitter, 'misschien moeten we samen een 'kuiltjes in de kinpartij'-oprichten' en met een grote glimlach wenste hij Rosiri goedendag.

Na haar tweede biertje realiseerde Rosiri zich dat het stom was geweest dat ze zijn nummer niet had gevraagd. Nu de arme man geen fractievoorzitter meer was had hij misschien zin in een nieuwe uitdaging. Ze kende nog wel wat mensen met een kuiltje in hun kin. De krantenkoppen zag ze al voor zich: 'D66 buitenspel gezet door nieuwe kuiltjespartij Dittrich'. Rosiri kon niet wachten. Ze had zin om zich ergens voor in te zetten en tijd zat. Trots voelde ze aan haar kin. Wordt vervolgd