Maginot-linie was geen verouderde oplossing

In zijn artikel over de Franse kernmacht als middel tegen terroristen (NRC Handelsblad, 4 februari ), stelt René Moerland dat de Maginot-linie, als verdediging tegen een Duitse inval, in 1940 een niet-effectief middel uit de vorige oorlog bleek.

Door oppositie van België werd deze Maginot-linie slechts gebouwd langs de Frans-Duitse grens en niet langs de Frans-Belgische grens, wat wel de bedoeling van minister Maginot was geweest. Deze verdedigingslinie bleek toch in zoverre effectief dat de Duitsers geen poging waagden om deze te nemen, evenmin trouwens als de Fransen een poging waagden om de tegenoverliggende Siegfried-linie, door Hitler in 1936-1938 gebouwd, te doorbreken. Zo werd het eerste jaar van de Tweede Wereldoorlog, waarin de vijanden elkaar beloerden vanuit hun respectievelijke verdediginsfortificaties, in Frankrijk een ‘drôle de guère’ genoemd. Pas door de inval via Nederland en België, en dus door het omzeilen van de Maginot-linie, konden de Duitsers Frankrijk op de knieën krijgen.

Of de Duitsers het niet nodig hadden gevonden om Nederland en België binnen te vallen als er geen Maginot-linie was geweest, en dus via de Elzas Frankrijk hadden kunnen binnenvallen, dan wel of de oorlog anders zou zijn verlopen als deze verdedigingslinie wel tot aan de Noordzee was afgebouwd zoals de oorspronkelijke bedoeling was, we zullen het nooit weten. Maar dat de Maginot-linie een volslagen verouderde oplossing was voor de verdediging van Frankrijk, lijkt mij te ver te gaan.