Gergjev laat Faust donderend ondergaan

Concert: La damnation de Faust van H. Berlioz/Rotterdams Phil. Orkest o.l.v. V. Gergjev. Gehoord 10/2 De Doelen, Rotterdam. Herh: 11/2 Concertgebouw, Amsterdam (matinee), 12/2 De Doelen, Rotterdam. Radio 4: vandaag, 14u (live) en 14/2, 20u.

Voor Valery Gergjev, nog tot augustus 2008 chef van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, is Berlioz' La damnation de Faust een favoriet repertoirestuk. Hij dirigeerde het in Rotterdam eerder onvergetelijk vurig in 1997, en leidt het dit weekend opnieuw driemaal.

In een uitverkochte grote zaal van De Doelen bleek Gergjevs aanpak ten opzichte van negen jaar geleden wat minder oproerige, met meer aandacht voor de extremiteiten van Berlioz' instrumentatiekunst. Na een wat stroeve opening lichtten steeds details op die duidelijk maakten hoezeer de charme van La damnation de Faust wordt geschraagd door meestervondsten in opbouw en instrumentale kleurwerking. Het ballet van dwaallichten klonk luchtig en giechelig, de hellevogels sloegen Faust fel om de oren.

Berlioz begon La damnation als verzameling losse scènes uit Goethes Faust en componeerde die later aaneen. Die fragmentarische oorsprong hoor je terug in de vele aria's van dramaturgisch discutabel belang- het lied van de vlo, dat van de rat, de satanische serenade van Mefistofeles. Die statische scènes maken de opera theatraal tot een onding, muzikaal maar tot een topstuk van het concertrepertoire, met hier een zwaar aandeel voor het Groot Omroepkoor - helder en krachtig als studenten, soldaten, engelen en demonen.

Bas Willard White (59) is muziektheatraal een zwaargewicht, vocaal misschien al iets over zijn top. Maar de gruizigheid en het acteergemak die daar het product van zijn, maakten zijn Mefisto tot een duivel bij wie het hellevuur brandde in alle stemwendingen en gebaren.

Tenor Paul Groves is goed gecast als atletisch slank zingende Faust, die in de allerhoogste regionen en meest dramatische erupties enigszins door het orkest werd verzwolgen. Dat de Nederlandse sopraan Eva-Maria Westbroek hier voorheen nauwelijks te horen was, maakt ze deze winter goed. Twee weken terug werd ze bejubeld in de Matinee, nu is ze een volle, weinig maagdelijke Marguerite. Met de kernachtige energie van haar stem maakte ze van D'amour l' ardente flamme het passionele hoogtepunt.