Jij bent een ezel!

Ja hoor, dacht ik bij het zien van het trage, onsamenhangende, geestelijk luie, om niet te zeggen stomvervelende voetbal van de Afrika Cup: daar gaan we weer. Al mijn vooroordelen bevestigd. Om van de vaak verbijsterende hardheid maar te zwijgen. In Afrika ontbreekt het nog wel eens, hoe zeg je dat netjes, aan ontzag voor het lichaam van de tegenstander. Dat vrolijke en onbedorven voetbal dat daar volgens politiek correcte boodschappers wordt gespeeld, kom ik als argeloze televisiekijker eerlijk gezegd weinig tegen. Als ik achterover leun en ik sluit mijn ogen en ik denk aan de African Cup of Nations, dan zie ik een neger met lange, beetje houterige benen een bal voorzetten op een manier die wij vroeger lepelen noemden: zonder benul van schoonheid, scherpte en richting.

Mijn meewarig hoofdschudden stopte toen Mido stopte. Of liever, toen Mido begon. Dit Egyptische enfant terrible, spits bij het Engelse Tottenham Hotspur, ooit weggestuurd bij Ajax, werd gewisseld in de halve finale tegen Senegal. Terwijl Mido naar de zijlijn liep, zoomde de camera in op zijn misbaar. Hij liep te schelden, maar op wie?

Meteen kregen we zijn coach te zien: een man met grijs krulhaar en een snor. Naar hem dus. De bondscoach riep van alles terug en keek boos. Prompt schakelde de regie over naar Mido - die een diepere greep in zijn buidel aan beledigingen deed ('Jij bent een ezel!') - en weer terug naar de Egyptische bondscoach, die nu nog kwaaier keek ('Nee, jij bent een ezel!'), waarna we net op tijd aanbelandden bij Mido om te zien dat hij een wegwerpgebaar maakte.

Een wegwerpgebaar is bij voetbal ongeveer wat Mohammed-cartoons zijn voor devote moslims.

Gefilmd vanachter zijn rug volgden wij Mido, die dreigend op zijn coach toeliep. Zijn coach deed hetzelfde in zijn richting. Met moeite kon het tierende tweetal uit elkaar worden gedreven. Toptelevisie, allemaal live. Ronduit subliem was dat Mido enkele minuten later onmiddellijk weer in beeld kwam toen de speler die hem had vervangen de winnende treffer maakte. Mido, mooie krullenbol, verwende etter, keek zuur.

Hier werd een regisseur gedreven door journalistieke nieuwsgierigheid, kan niet anders. Onbevangen, alert en kennelijk ongehinderd door John de Mol-achtige principes dat voetbal als een feest in beeld moet worden gebracht, sloeg de regie van dit meeslepende tafereeltje mij heel wat vooroordelen aangaande het geestelijk klimaat op dat continent uit handen. Egypte is niet echt Afrika, maar toch. Toen ik hoorde dat Mido - met instemming van zijn miljoenen fans - voor een half jaar is geschorst, en dat het aan president Mubarak te danken is dat hij vandaag bij de finale überhaupt zijn gezicht kan laten zien, wist ik: Afrika is nog niet verloren.