Batalla en el cielo

De tweede film van de Mexicaanse reisseur Carlos Reygadas spleet zich af in Mexico-Stad, een poel van ellende waar schoonheid alleen nog voorstelbaar is als die bij rijkdom hoort. . Reygadas toont het met behulp van talloze methodes uit de arthousefilm, waaronder het gebruik van niet-professionele acteurs, bombastische muziek bij alledaagse handelingen, het buiten beeld houden van belangrijke ontwikkelingen voor de plot en het juist tonen van onbeduidende handelingen, het uitgebreid filmen van landschappen en het uitgebreid filmen van naakte lichamen, zowel mooie als lelijke. Hij deed dat ook al in Japón, zijn veel bekroonde debuut dat voor het eerst op het filmfestival van Rotterdam te zien was. Batalla en el cielo ging in première op het filmfestival van Cannes, waar de film meedong naar een Gouden Palm.

Batalla en el cielo gaat over een man, Marcos, die samen met zijn vrouw (de lelijke) een baby heeft gekidnapt. De baby is overleden voor ze losgeld hebben kunnen vragen. Marcos, zelf ook lelijk en oud en arm, is de chauffeur van Ana, de beeldschone generaalsdochter die uit verveling in een bordeel werkt. Zij is het die in de eerste, lange scène van de film Marcos pijpt.

De personages lijken lang enige conventionele moraal te ontberen, maar die keert in katholieke vermomming terug bij het einde, dat zich afspeelt tijdens een pelgrimstocht. Daar keert Reygadas ook esthetisch op zijn schreden terug, en eindigt zijn verbeelding conservatiever dan die lang geleken heeft. Marcos wil voor zijn misdaden (nog meer dan de al genoemde) boeten, maar bij het katholieke ritueel vindt hij weinig soelaas. Meer heeft hij aan het beeld van de pijpende Ana uit de eerste scène. Misschien voelt hij het. Maar wij zien het. En haar. Zo mooi. Zo jong. Ook Reygadas kan toch geen afscheid nemen van de traditionele verbeelding. Zijn provocaties stranden.

Batalla en el cielo (Battle in Heaven). Regie: Carlos Reygadas. In: 7 bioscopen.